Ferrara to jedno z najbardziej niezwykłych miast Włoch. Choć często zostaje w cieniu swoich potężnych sąsiadów – Bolonii czy Wenecji – zachwyca unikalną atmosferą, niezwykłą architekturą i fascynującą historią. Jako dawna stolica potężnego rodu Este, Ferrara została zaprojektowana jako idealne miasto renesansu, za co została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Jeśli planujesz wizytę w tym regionie, oto przewodnik po miejscach, których absolutnie nie możesz przegapić, ze szczególnym uwzględnieniem polskich wątków, które niespodziewanie mocno wpisały się w historię tego miasta.
Zamek Estense (Castello Estense) – serce i symbol miasta
W samym centrum Ferrary wznosi się imponujący, otoczony fosą z wodą zamek obronny z XIV wieku. To stąd ród Este rządził swoim księstwem przez wieki.Rozkwit Ferrary to zasługa rodu d’Este, który rządził miastem od 1240 roku. Jego symbolem jest właśnie ten Zamek (Castello Estense) – bajkowa twierdza z basztami, mostami zwodzonymi i pełną wody fosą. To jeden z nielicznych zamków w Europie z zachowaną oryginalną fosą, po której w weekendy i święta można pływać małą łódką, oglądając mury z unikalnej perspektywy.
Zwiedzanie Zamku zajmuje około 1,5 do 2 godzin. Choć można odkrywać go samodzielnie, warto zdecydować się na wersję z przewodnikiem, który ciekawie przybliża dziejów rodu d’Este, historię miasta oraz tajemnice samej budowli.
Trasa zwiedzania prowadzi przez kilka etapów:
Lochy: Wizyta zaczyna się w podziemiach, gdzie panuje mroczny, klaustrofobiczny klimat dawnych więzień.
Komnaty i kaplica: Następnie trasa prowadzi przez przestronne sale na wyższych kondygnacjach oraz zamkową kaplicę.
Taras: Na koniec można wyjść na taras, skąd roztacza się ładny widok na miasto.
Warto wiedzieć przed wizytą: Zamek jest pusty – nie znajdziesz tu dawnego wyposażenia ani mebli. Jedynymi elementami wystroju są wspaniałe freski na sufitach i ścianach, które – dzięki sprytnie umieszczonym na podłogach wielkim lustrom – można wygodnie oglądać bez nadwyrężania karku.
Katedra św. Jerzego (Duomo di Ferrara)
Zlokalizowana niedaleko zamku katedra to majsterszkwik architektury łączący styl romański i gotycki.
Fasada: Słynie z niezwykłej, trójdzielnej fasady z białego marmuru oraz przepięknego portalu z płaskorzeźbami przedstawiającymi Sąd Ostateczny.
Wnętrze i muzeum: Warto zajrzeć do wnętrza oraz do przylegającego Muzeum Katedry, gdzie znajdziesz dzieła wielkich mistrzów, m.in. słynne organy, przed którymi modlił się sam Cosmé Tura.
Pomnik Girolamo Savonaroli,
Znajduje się na placu o tej samej nazwie – Piazza Savonarola-Dzieło przedstawia Girolamo Savonarolę (1452–1498) – słynnego i kontrowersyjnego zakonnika dominikańskiego, kaznodzieję oraz postać życia politycznego, który urodził się w Ferrarze, a następnie przeniósł do Florencji. Posąg z białego marmuru jest dziełem rzeźbiarza z Ferrary, Stefano Gallettiego, i został odsłonięty w 1875 roku.Zakonnik ukazany jest z szeroko rozłożonymi ramionami – to pełna dynamizmu i dramatyzmu poza, przywodząca na myśl głoszenie kazań oraz jego historyczne, pełne żaru wystąpienia potępiające zepsucie moralne i stan Kościoła w tamtych czasach. Posąg stoi na wysokim postumencie otoczonym kamiennym ogrodzeniem z niewielkimi kolumnami; przechodnie często wykorzystują tę konstrukcję jako ławkę, by odpocząć w cieniu zamku.
Palazzo dei Diamanti – Pałac Diamentów
To jeden z najbardziej charakterystycznych budynków na świecie, położony w północnej części miasta przy słynnym skrzyżowaniu Corso Ercole I d’Este.
Architektura: Nazwa pałacu pochodzi od 8 500 marmurowych bloków o kształcie oszlifowanych diamentów, które pokrywają jego fasadę. Efekt światłocienia, jaki tworzą te kamienie o różnych porach dnia, jest niesamowý.
Kultura: Dziś w pałacu mieści się National Gallery of Art (Pinakoteka Narodowa) oraz prestiżowe sale wystawowe, w których organizowane są światowej klasy wystawy sztuki.
Do pałacu można wejść gratis przez główna bramę i zobaczyć tylko wejście i ogród za korytarzem .Jednak wejście do środka jest płatne przy okazji zwiedzania Galerii Sztuki.
Cmentarz monumentalny
kawałek za pałacem diamentowym znajduje się monumentalny cmentarz Certosa w Ferrarze – jeden z najbardziej fascynujących zespołów zabytkowych tego miasta.Obiekt, założony w 1452 roku z inicjatywy księcia Borsa d’Este, początkowo funkcjonował jako klasztor kartuzów. Na początku XIX wieku, w następstwie dekretów napoleońskich, kompleks klasztorny został wykupiony przez władze miejskie i przekształcony w cmentarz komunalny. Głównym elementem widocznym na zdjęciu jest imponująca kolumnada zwieńczona łukami. Teren wokół majestatycznego kościoła San Cristoforo alla Certosa obejmuje rozległe tereny zielone oraz monumentalne krużganki, w których znajdują się zabytkowe grobowce, posągi i elementy dekoracyjne o wielkiej wartości historycznej. Miejsce to jest pod każdym względem uważane za muzeum pod gołym niebem. Stanowi idealną scenerię do spokojnego, nastrojowego spaceru, podczas którego można podziwiać rzeźbę z Ferrary z XIX i XX wieku. Wejscie na teren jest wolne.
Rotonda Foschini
Sugestywny owalny dziedziniec położony w Ferrarze przy Corso della Giovecca 22.Obiekt stanowi część teatru Teatro Comunale di Ferrara (wzniesionego w latach 1773–1797). Zaprojektował go inżynier Cosimo Morelli jako pomysłowe ogniwo łączące części miasta, natomiast przedsionek frontowy jest dziełem Antonia Foschiniego – postaci, której dziś poświęcono tę przestrzeń. Miejsce to powstało jako elegancki dziedziniec wewnętrzny, służący do przejazdu i zatrzymywania się powozów przybywających do teatru. Patrząc w górę ze środka dziedzińca, można podziwiać zachwycający widok na niebo, idealnie ujęte w ramy eliptycznego otworu. Tteren ten jest całkowicie wyłączony z ruchu kołowego i regularnie wykorzystywany przez władze miasta oraz fundację teatru do organizacji plenerowych wystaw fotograficznych i wydarzeń kulturalnych .Wejscie jest wolne .
Polskie ślady w Ferrarze
Joanna Marescotti (infobolonia)AnetaMalinowskaART
Ferrara przez stulecia była jednym z najważniejszych uniwersyteckich ośrodków Europy (Università di Ferrara, założony w 1391 roku). To tutaj studiowało wielu wybitnych cudzoziemców, w tym Polacy, którzy przywozili na rodzimy grunt idee humanizmu.
Mikołaj Kopernik i Ferrara: Mało kto wie, że wielki polski astronom Mikołaj Kopernik związał swoją edukację z tym miastem. W maju 1503 roku Kopernik zdał w Ferrarze egzaminy i uzyskał doktorat z prawa kanonicznego. Wybrał właśnie tutejszą uczelnię ze względu na jej wysoki poziom nauk prawniczych i medycznych. Na fasadzie budynku uniwersytetu (Palazzo Paradiso) oraz w innych punktach miasta znajdziesz pamiątkowe tablice upamiętniające pobyt polskiego geniusza.
Mury miejskie i urokliwe uliczki
Ferrara to miasto stworzone do odkrywania piechotą lub na rowerze (to jedno z najbardziej rowerowych miast we Włoszech!).
Mury obronne: Liczące blisko 9 kilometrów długości renesansowe mury wokół miasta są w doskonałym stanie. Można po nich spacerować lub jeździć na rowerze, ciesząc się cieniem stuletnich drzew.
Via delle Volte: Jedna z najstarszych i najbardziej klimatycznych ulic w mieście. Słynie z charakterystycznych łuków (wolti), które łączą budynki po obu stronach ulicy, tworząc unikalny, średniowieczny korytarz.
Ciekawostki
Najstarsza tawerna – Trattoria „The Adduttore”, a właściwie Osteria al Brindisi (przy Via Adelardi) – działa od 1435 roku i jest uważana za najstarszą winiarnię na świecie. Bywali tam również Kopernik i Benvenuto Cellini i jest to wspomniane w księgach słynnego poety Ludovica Ariosta
Miasto rowerów: wszyscy jeżdżą tu na rowerze każdego dnia, ponieważ ulice są płaskie i bardzo łatwo poruszać się po nich na dwóch kółkach.
Pierwsze nowoczesne miasto: ród d’Este zaplanował rozbudowę miasta w okresie renesansu, wytyczając szerokie, piękne ulice, dzięki czemu zyskało ono miano pierwszego wielkiego nowoczesnego miasta w Europie.
co roku odbywa się tu niezwykle wydarzenie Ferrara Day – The Legend of American Cars.
Setki klasycznych aut z USA (muscle cary, krążowniki szos z lat 50., hot rody) oraz amerykańskie motocykle typu custom. Samochody paradowym krokiem przejeżdżają przez zabytkowe ulice (m.in. obok Zamku Estense i Palazzo dei Diamanti) i są wystawiane na głównych placach miasta.Wydarzenie ma na celu ożywienie renesansowego centrum miasta, przyciągnięcie turystów i miłośników motoryzacji
evento di Lisa Lambertini
Monumentalny akwedukt w Ferrarze, znajdujący się na Piazza XXIV Zaprojektowany przez inżyniera Carlo Savonuzziego budowla, wzniesiona w latach 1930–1932.
Imponująca, wysoka na 37 metrów budowla w stylu racjonalistycznym z elementami neorenesansowymi. Ma 12-boczną konstrukcję opartą na dwunastu wielkich arkadach, w której dawniej znajdował się ogromny zbiornik na wodę (2,5 tysiąca metrów sześciennych).U podnóża budowli znajduje się słynna fontanna „Pad dopływy” (Il Po e i suoi affluenti) dłuta Arrigo Minerbiego, przedstawiająca postać boga rzeki Pad.Stracił pierwotne znaczenie wodociągowe w latach 80. Obecnie otaczający go plac to popularny teren zielony, a wewnątrz budynku działa ośrodek dla dzieci i rodzin.
Wskazówki praktyczne
Ferrarę można obejść całą na nogach lub objechać na rowerze
Jak dojechać
Ferrara leży na głównej linii kolejowej Bolonia–Wenecja. Dojedziesz tu pociągiem z Bolonii w niecałe 30 minut, co czyni ją idealnym miejscem na jednodniową wycieczkę (lub spokojny weekend).
Co zjeść
Oprócz tradycyjnej kuchni z Emilii Romanii koniecznie spróbuj lokalnych specjałów jak np.:
Cappelletti in brodo – mniejsza wersja pierożków, podobna do bolońskich tortellini. Mają jednak lżejsze, mniej tłuste nadzienie mięsne i tradycyjnie podawane są w aromatycznym bulionie.
cappellacci di zucca (pierożki z nadzieniem z dyni polane masłem i szałwią)
coppia ferrareseIGP – charakterystyczny chleb o unikalnym kształcie, przypominającym skręcone rogi lub cztery ramiona połączone pośrodku. Jest niezwykle chrupki i stanowi obowiązkowy dodatek do każdego posiłku.
na obrzeżach miasta zjesz pyszna cienka pizze na pokładzie statku
oraz takie słodkości jak :
tenerina-czekoladowe ciasto z chrupką powierzchnią i delikatnym wnętrzem
torta di tagliatelle -(znana również jako torta ricciolina) to tradycyjny deser z epoki renesansu, wywodzący się z Ferrary i regionu Emilia. Składa się on z kruchego spodu wypełnionego bogatym nadzieniem z migdałów, ciasteczek amaretti oraz likieru (na przykład Sassolino lub Alchermes), a jego wierzch zdobi charakterystyczne „gniazdo” z cienkiego makaronu jajecznego typu tagliatelle, który podczas pieczenia staje się chrupiący.
pampapato (tradycyjny świąteczny smakołyk z czekoladą, przyprawami korzennymi, migdałami i kandyzowanymi owocami).
kochasz małe miasteczka i uliczki bez tłumów zapraszamy z nami na wirtualną podróż do Modeny.
(C) -InfoBolonia Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przetwarzanie i rozpowszechnianie tekstów oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione. Możesz natomiast udostępnić bezpośrednio ze strony nasze artykuły za pomocą przycisków.
Przeczytaj tez o innych ciekawych miejscach w regionie
Jeśli myślisz, że Włochy to tylko Rzym, Florencja i Wenecja, pora wpisać na swoją listę Rawennę. To jedno z tych miast, które potrafi zaskoczyć bardziej niż niejedna wielka metropolia. Choć dziś leży kilka kilometrów od morza, kiedyś była potężną stolicą – najpierw Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego, potem Królestwa Ostrogotów, a w końcu europejskiego przyczółka Bizancjum we Włoszech.Rawenna to miasto w regionie Emilia-Romania, słynące z barwnych mozaik zdobiących wiele budowli w historycznym centrum .
I właśnie ta bizantyjska dusza sprawia, że Rawenna jest absolutnie wyjątkowa.
Starożytne początki i rozkwit portu
Włączenie do Rzymu: W 191 p.n.e. miasto staje się częścią republiki rzymskiej, a dzięki dogodnemu położeniu na lagunach szybko wyrasta na kluczowy port na Adriatyku (m.in. baza floty Portus Classis i doprowadzony przez Trajana akwedukt).
Początki: Okolice dzisiejszej Rawenny zamieszkiwali od XIV wieku p.n.e. Umbrowie (uznawani za założycieli miasta), po których władzę przejmują kolejno Etruskowie oraz Galowie-Senonowie.
Głównym powodem, dla którego turyści z całego świata tu docierają są wczesnochrześcijańskie mozaiki, wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.Od IX wieku w mieście działa słynna szkoła prawnicza, która na przełomie XI i XII wieku daje początek studium konkurującemu z Bolonią o miano pierwszego uniwersytetu.
Bizancjum, Państwo Kościelne i renesans karoliński
Wpływ na kulturę: Po zdobyciu przez Longobardów i przekazaniu miasto papieżowi przez Pepina III (754 r.), Rawenna wchodzi w skład Państwa Kościelnego. Jej architektura silnie inspiruje budowle odrodzenia karolińskiego (np. kaplica w Akwizgranie).Kiedy wchodzi się do tutejszych bazylik, łatwo zrozumieć, dlaczego mieszkańcy mówią o nich z taką dumą. Te dzieła sztuki mają po 1500 lat, a złote tła i głębokie błękity lśnią dokładnie tak samo, jak w VI wieku. To nie są wyblakłe freski – to misterne układy maleńkich szklanych i kamiennych kostek, które tworzą zapierające dech w piersiach kompozycje.
Egzarchat Rawenny: W 540 roku miasto zdobywa bizantyjski wódz Belizariusz. Przez kolejne 200 lat Rawenna pozostaje centrum władzy bizantyjskiej w Italii jako stolica Egzarchatu.
Miejsca, których nie możesz ominąć
Bazylika San Vitale
Absolutny punkt obowiązkowy. Ośmioboczna architektura z zewnątrz może niepozornie wyglądać jak zwykły ceglany budynek, ale środek to czysta magia. Mozaiki przedstawiające cesarza Justyniana i cesarzową Teodorę z orszakiem to ikona sztuki historycznej, którą znajdziesz w każdym podręczniku do historii.
Budowla wyróżnia się planem opartym na ośmiokącie oraz apsydą, bogato zdobioną mozaikami przedstawiającymi cesarza Justyniana i jego dwór.
To zdjęcie ukazuje zachwycający detal geometrycznej mozaiki podłogowej.
Mauzoleum Galli Placydii
Znajduje się tuż obok San Vitale. Zmieściłoby się w nim zaledwie kilka osób, a jego wnętrze kryje najpiękniejsze niebo w świecie sztuki. Kopuła mieni się setkami małych gwiazd na głębokim, szafirowym tle.Mauzoleum wzniesiono jako dobudówkę do świątyni, stanowiącą przedłużenie narteksu. Ten znakomicie zachowany zabytek wczesnochrześcijaństwa prezentuje się obecnie jako wolnostojący, ceglany budynek wzniesiony na planie greckiego krzyża. Wnętrze świątyni wyróżnia się sklepieniem żaglastym nad centralną partią oraz sklepieniami kolebkowymi nad poszczególnymi ramionami. Z zewnątrz bryłę urozmaica dekoracja złożona z arkadkowych pilastrów, natomiast wewnątrz ściany i sklepienia pokrywają bezcenne kompozycje mozaikowe.
W centrum kopuły, na tle rozległego, gwieździstego nieba, w pełnej krasie jaśnieje złoty krzyż łaciński – symbol Chrystusa jako Wschodzącego Słońca – adorowany przez cztery Postacie Apokalipsy. W lunetach ukazano apostołów w otoczeniu gołębi i strumieni wody, symbolizujących Łaskę czerpaną z Boskiego Źródła.
Grobowiec Dantego Alighieri
: Rawenna to nie tylko starożytność, ale też literatura. To tutaj schronił się wygnany z Florencji twórca „Boskiej Komedii” i tutaj zmarł w 1321 roku. Florentczycy do dziś bezskutecznie proszą o zwrot jego szczątków, ale Rawenna dumnie strzeże grobu poety w sercu cichego placyku.
Bazylika San Apollinare Nuovo
Słynie z najdłuższych na świecie pasów mozaikowych przedstawiających sceny z życia Chrystusa oraz procesje męczenników i dziewic. Idąc wzdłuż nawy, czujesz się, jakbyś patrzył w filmową kadrę z czasów antycznych.
Bazylika św. Franciszka w Rawennie
Oołożona przy placu San Francesco, to wczesnoromańska budowla pochodząca z IX–X wieku. Świątynia ta jest znana jako miejsce, w którym w 1321 roku odbył się pogrzeb Dantego Alighieri. W jej wnętrzu znajduje się charakterystyczna, zalana wodą krypta, w której – pośród starożytnych mozaik – często pływają złote rybki.
Na zdjęciu widoczne są krużganki franciszkańskie w Rawennie, położone obok grobowca Dantego Alighieri. W kompleksie mieści się również Muzeum Dantego, prowadzone przez Centrum Dantego Braci Mniejszych.
Pobyt Dantego: Pod rządami rodu da Polenta Rawenna zyskuje faktyczną niezależność. To tutaj Dante Alighierikończy Boską komedię i umiera w 1321 roku.
Zmienne koleje losu: W kolejnych wiekach miasto przechodzi pod władzę Wenecji (1449–1509) oraz Francji (po bitwie pod Rawenną w 1512 roku), by powrócić do Państwa Kościelnego, a w latach 1797–1814 znaleźć się w strefie wpływów Napoleona.
Współczesność: W 1859 roku Rawenna przyłącza się do Królestwa Sardynii, a w 1861 roku staje się częścią zjednoczonego Królestwa Włoch, zyskując miano jednej z historycznych stolic Europy (co docenił m.in. Jan Paweł II).
Warte zwiedzania są tez inne obiekty jak : Baptysterium Ortodoksów (Neona), Bazylika Sant’Apollinare Nuovo, Bazylika Sant’Apollinare in Classe, Baptysterium Arian , czy Mauzoleum Teodoryka.
Nie tylko bazyliki warto zwiedzić tez miasteczko
Rawenna ma w sobie niesamowity spokój. Nie jest tak zatłoczona jak Wenecja czy Rzym, dzięki czemu można chłonąć jej historię bez pośpiechu, spacerując brukowanymi uliczkami i odkrywając skryte w zaułkach dziedzińce. Jeśli szukasz Włoch z autentycznym klimatem i historią to Rawenna będzie takim właśnie miejscem.
Piazza del Popolo
Na zdjęciu historyczny plac Piazza del Popolo w Rawennie – bijące serce tego bizantyjskiego miasta. Dwie widoczne kolumny weneckie wzniesiono w 1483 roku dla upamiętnienia panowania Republiki Weneckiej nad miastem. Na ich szczytach znajdują się posągi Lwa św. Marka oraz patrona miasta, św. Apolinarego.
Wieża Miejska w Rawennie
– średniowieczny zabytek z XII wieku. Ze względu na wyraźne nachylenie mieszkańcy często nazywają ją „Krzywą Wieżą”. Ta ceglana budowla posiada u podstawy wzmocnienie konstrukcyjne, które jest wyraźnie widoczne na zdjęciu.
Kościół San Giovanni Battista
Zabytkowa świątynia barokowa położona w centrum Rawenny. Obecny budynek został niemal całkowicie przebudowany około 1694 roku, choć dzwonnica pochodzi z X wieku. Lokalnie kościół znany jest również jako „San Giovanni della Cipolla”. Obiekt, usytuowany przy ulicy Via Girolamo Rossi, stanowi znaczący przykład miejskiej architektury sakralnej późnego baroku.
Ciekawostki
Mozaikowe tablice
AnetaMalinowskaART
Przemierzając Rawennę, łatwo zauważyć jej unikalny znak rozpoznawczy – tablice z nazwami ulic są tu bowiem ozdobione kolorowymi mozaikami.
To dowód na to, że wiekowa sztuka tego regionu wciąż żyje, przenikając z zabytkowych świątyń wprost na miejskie ulice i towarzysząc mieszkańcom na co dzień.
Labirynt w bazylice San Vitale w Rawennie
Znajduje się na podłodze….Ufundowany przez mnichów benedyktyńskich w XVI wieku, jest symbolem o głębokim znaczeniu. Zbudowano go z wykorzystaniem antycznego marmuru z odzysku i ozdobiono barwną pastą szklaną, która wyznacza kontur kolistej ścieżki. Jego ikonografia nawiązuje do mitu o Tezeuszu i Minotaurze, zinterpretowanego przez chrześcijaństwo jako walka między Chrystusem a Szatanem. Tym samym labirynt staje się metaforą duchowej pielgrzymki, w której muszla symbolizuje cel podróży oraz odrodzenie. Motyw muszli pojawia się również w mozaikach San Vitale jako symbol Zmartwychwstania i życia wiecznego. Istnieje prawdopodobieństwo, że labirynt znajdował się już w pierwotnej posadzce bazyliki z VI wieku, co potwierdzałoby jego istotne znaczenie symboliczne.
Inne ciekawostki
Trzykrotna stolica: Miasto pełniło funkcję stolicy trzech różnych imperiów i królestw między V a VIII wiekiem.
Monolit Mauzoleum Teodoryka: Dach stanowi pojedynczy blok kamienia istryjskiego o wadze 300 ton; nikt nie wie, w jaki sposób w VI wieku – bez użycia nowoczesnych dźwigów – zdołano go unieść i umieścić na miejscu.
Kopuła, która zainspirowała Cole’a Portera: Mówi się, że rozgwieżdżone, błękitne sklepienie Mauzoleum Galli Placydii zainspirowało słynnego amerykańskiego kompozytora do napisania utworu „Night and Day”.
Smaki Rawenny
Rawenna zachwyca nie tylko swoimi mozaikami i antycznymi bazylikami, ale jest również warta odwiedzenia ze względu na bogatą tradycję kulinarną. Główną rolę odgrywa tu świeży, domowy makaron – to właśnie dania mączne stanowią o istocie tradycji kulinarnych Rawenny i Romanii. Od passatelli i cappelletti po kwintesencję ulicznego jedzenia – legendarną piadinę
Tradycyjne dania
Ciambella Romagnola (proste ciasto tradycyjne)
Cappelletti (al ragù lub w bulionie)
Passatelli (w bulionie mięsnym lub rybnym)
Castrato (mięso owcze na grillu)
Piadina i Crescione (lokalny street food z różnymi nadzieniami)
Strozzapreti (makaron z sosami mięsnymi lub warzywnymi)
Spoja lorda (rodzaj „nadziewanej zupy” ze skrawków makaronu i nadzienia)
Sugolo (słodki przysmak/pudding z moszczu winogronowego)
Cozze di Marina di Ravenna (małże przygotowywane na różne sposoby, np. w zupie lub zapiekane)
Gdzie zjeść (rekomendowane lokale)
Ristorante La Caveja (viale delle Nazioni, 436 – Marina di Ravenna) – dania rybne i owoce morza nad morzem(C) -InfoBolonia Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przetwarzanie i rozpowszechnianie tekstów oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione. Możesz natomiast udostępnić bezpośrednio ze strony nasze artykuły za pomocą przycisków.
La Piadina del Melarancio (ul. IV Novembre, 31) – piadiny i crescione
Ca’ de Ven (ul. Corrado Ricci, 24) – tradycyjna kuchnia i wędliny w historycznym wnętrzu
Osteria Del Tempo Perso (ul. Gamba, 12) – tradycyjne dania i nagradzane cappelletti
Antica Trattoria al Gallo 1909 (ul. Maggiore, 89) – dania regionalne z mięsa i ryb
Ristorante Alexander (ul. Bassa del Pignataro, 8) – autorskie menu rybne
Il Lokalino (ul. Bartolo Nigrisoli, 37) – piadiny i opcje na wynos
Trattoria La Rustica (ul. Massimo d’Azeglio, 28) – domowa atmosfera i tradycyjne potrawy
Pizzeria Dal Gladiatore (ul. circonvallazione Canale Molinetto, 17) – pizza i calzone
Il Portolano Trattoria (ul. Andrea Agnello Istrionico, 10/A) – świeże ryby i owoce morza
Profumo di Piadina „Laboratorio del Palato” (ul. Cairoli, 24) – tradycyjny street food
La Taverna del Molino (ul. circonvallazione al Molino, 3) – wykwintna kuchnia regionalna
Kochasz zwiedzać niewielkie miasteczka ? Przeczytaj o Modenie
Jeśli szukasz miejsca we Włoszech, które nie zostało jeszcze zadeptane przez masową turystykę, Modena to świetna opcja . To idealne miejsce na jednodniowy wypad lub weekend poświęcony sztuce, wyśmienitej kuchni i motoryzacji. To tu urodził się i mieszkał słynny Luciano Pavarotti, tu powstał tradycyjny ocet balsamiczny i tu – w okolicach Modeny – mają swoje korzenie najsłynniejsze włoskie fabryki super samochodów i tu wypijesz najwyśmienitsze wino regionu Lambrusco.
Z czego słynie Modena ?
Zabytki UNESCO:
Serce miasta bije na Piazza Grande. To stąd rozchodzą się urokliwe, wyłożone kocimi łbami uliczki, a całość wraz z górującą nad miastem wieżą Ghirlandina oraz wspaniałą katedrą (Duomo) znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Katedra to arcydzieło architektury romańskiej – spędź chwilę, przyglądając się detalom rzeźbiarskim na fasadzie, bo kryją one niesamowite średniowieczne ciekawostki.
Katedra (Duomo di Modena)
Imponująca romańska Katedra w Modenie (Duomo) wraz z sąsiadującą wieżą Ghirlandina oraz Piazza Grande, które tworzą przepiękne, historyczne serce miasta.
Zdjęcie przedstawia Porta Regia katedry w Modenie, usytuowanej przy Piazza Grande. Ta romańska budowla ozdobiona jest lwami styloforowymi z czerwonego marmuru. Zespół architektoniczny wpisany jest na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W tle widoczna jest wieża zegarowa ratusza. Lwy styloforowe z katedry w Modenie – XII-wieczne arcydzieło sztuki romańskiej, wyrzeźbione przez Wiligelma lub jego szkołę. Te potężne zwierzęta, flankujące portale katedry, dźwigają kolumny i symbolizują siłę chroniącą to święte miejsce.
Płaskorzeźba .-Dzieło to jest płaskorzeźbą z białego marmuru, zatytułowaną „Epizody z życia świętego Geminiana”, powstałą około 1442 roku.
Przypisuje się ją florenckiemu rzeźbiarzowi Agostinowi di Duccio; znajduje się ona na południowej fasadzie katedry w Modenie. Płyta przedstawia cztery odrębne sceny z życia patrona Modeny, wykonane w technice wysokiego reliefu.
Trzy fascynujące fakty na temat katedry
Kość wieloryba
Jeśli znajdziesz się na środku Piazza Grande, tuż przed Porta Regia (Bramą Królewską), spójrz w górę; za posągiem świętego Geminiana dostrzeżesz zakrzywioną „kość smoka”. Podobno odkryto ją podczas prac ziemnych związanych z budową katedry. Ponieważ ówcześni ludzie nie mieli pojęcia, że Nizina Padańska była niegdyś środowiskiem morskim, uznali, że znalezisko pochodzi od smoka. W rezultacie wyeksponowano je – tuż obok posągu patrona – aby chronić budowlę przed zakusami diabła. Sw. Geminiano był biskupem Modeny – miasta, którego jest również patronem.
Dziś wiemy, że ten obiekt to w rzeczywistości kość wieloryba – skamieniałość typu dość często spotykanego w tym rejonie.
Amonity
Kość wieloryba to nie jedyna skamieniałość, jaką można dostrzec, przyglądając się katedrze w Modenie! Kamienie zawierające skamieniałości licznie występują również w marmurze wykorzystanym do jej budowy. Czerwony marmur obfituje w skamieniałe amonity; kilka okazów – w tym całkiem spore sztuki – można zauważyć nawet w stopniach samej -Porta Regia. Amonity były głowonogami, które wymarły pod koniec kredy, około 65 milionów lat temu. Żyły w środowisku morskim i wyróżniały się spiralną muszlą – przypominającą nieco muszlę ślimaka – od której wzięły swoją nazwę.
Płaskorzeźby przedstawiające króla Artura
Sceny uwiecznione na płaskorzeźbie przy -Porta della Pescheria- (Bramie Targu Rybnego) – opowiadające historie o królu Arturze – do dziś pozostają fascynującą zagadką. Wynika to nie tyle z samej tematyki dzieł, co z czasu ich powstania. Choć wizerunki króla Artura można znaleźć w różnych kościołach, te zdobiące katedrę w Modenie są najstarszymi we Włoszech i pochodzą z początku XII wieku.
Wieża Ghirlandina
(Zbudowana w latach 1179–1319) – Ma około 700-800 lat i jest absolutnym symbolem Modeny; cenna nie tylko jako mistrzowski popis średniowiecznej inżynierii łączący styl romański z gotycką iglicą, ale też jako skarbiec z historyczną „Secchia Rapita” (skradzionym wiadrem) uwiecznionym w literaturze.
To prostokątny blok czerwonego wapienia amonitowego z Werony, usytuowany w pobliżu portyku modeneńskiego ratusza, naprzeciwko schodów prowadzących do wejścia.W potocznym rozumieniu termin ten oznacza „kamień mówców” (pietra che arringa); rzeczywiście, w średniowieczu służył on jako podwyższenie dla mówców z Modeny, przemawiających do obywateli podczas zgromadzeń publicznych. Nazwa ta może jednak również wywodzić się od określeń takich jak rendadora, renditora czy rendibitora – słów, które w języku potocznym przekształciły się w arringadora lub ringadora. W tym ujęciu odnosiłoby się to do dłużnika, którego siłą wciągano na ten kamień, aby dokonał zwrotu mienia uzyskanego od wierzycieli w drodze oszustwa.
Od XV wieku kamień ten zaczął pełnić funkcję niemalże „kamienia hańby”, będąc symbolem surowego wymiaru sprawiedliwości w sprawach handlowych. Siedemnastowieczny kronikarz Spaccini odnotował, że każdy dłużnik miał obowiązek publicznego obwieszczenia swojego statusu, stojąc na tym kamieniu w dniu targowym. Poprzedzony dźwiękiem trąbki, z ogoloną głową i „mitrą” na czole, dłużnik musiał obejść plac, a następnie trzykrotnie „obnażyć pośladki w stronę kamienia – uprzednio obficie posmarowanego terpentyną – wykrzykując przy tym słowa: cedo bonis, cedo bonis, cedo bonis -oddaję swój majątek-. W tamtym czasie nie tylko dłużnicy byli narażeni na publiczne upokorzenie na tym kamieniu; karę na tym kamieniu wymierzano również osobom winnym bluźnierstwa.
Kamień ten nie pełnił jednak wyłącznie funkcji związanej z karaniem: gdy wyławiano ciała osób, które utonęły, układano je na tej wielkiej płycie, by oczekiwały na identyfikację oraz – w przypadku podejrzenia, że śmierć nie była nieszczęśliwym wypadkiem, lecz morderstwem – by ułatwić poszukiwania sprawców.
Motoryzacja (Dolina Motorowa – Motor Valley)
Modena i jej okolice to światowa stolica superaut. Swoje siedziby i fabryki mają tu takie legendarne marki jak Ferrari (w pobliskim Maranello i Modenie), Maserati, Lamborghini, Pagani oraz Ducati.
W temacie motoryzacji poświęciliśmy osobny artykuł
Miasto było domem dla jednego z najwybitniejszych śpiewaków operowych świata, Luciano Pavarottiego. Działa tu jego dom-muzeum oraz wspaniały teatr operowy jego imienia.
(Zainaugurowany w 1841 roku) – Ma blisko 185 lat i jest niezwykle cenny dla dziedzictwa kulturowego Włoch jako świątynia muzyki operowej, ściśle związana z historią artystyczną miasta oraz nazwana na cześć swojego najsłynniejszego syna – genialnego tenora Luciano Pavarottiego.
W mieście znajdziemy również murales poświęcony śpiewakowi
Luciano Pavarotti urodził się 12 października 1935 roku w Modenie. Większość życia spędził w rodzinnym mieście, w którym również zmarł 6 września 2007 roku. Podczas II wojny światowej został na pewien czas przesiedlony na pobliską wieś i choć później podróżował po świecie w związku z karierą, zawsze utrzymywał silną więź z Modeną, a ostatnie lata życia spędził w willi na obrzeżach miasta.
Smaki, które tworzą legendę ocet balsamiczny i ….
Nie można mówić o Modenie i nie wspomnieć o jedzeniu. Tutejsza kuchnia jest bogata, maślana i bezkompromisowa.
Aceto Balsamico Tradizionale di Modena DOP: Prawdziwy, tradycyjny ocet balsamiczny leżakuje w drewnianych beczkach przez kilkanaście lub kilkadziesiąt lat. Ma konsystencję syropu i smakuje zupełnie inaczej niż to, co kupujemy w marketach. I tu małe zaskoczenie -najlepiej smakuje z parmezanem albo… lodami waniliowymi.
Tortellini w rosole (in brodo): Maleńkie pierożki faszerowane mięsem, podawane tradycyjnie w esencjonalnym bulionie wołowo-drobiowym. Żaden obiad w niedzielę w tutejszych domach nie obywa się bez tego dania. Podobnie jak w Bolonii .
Tigelle i Gnocco Fritto: Puszyste, smażone lub pieczone placki, które podaje się na ciepło z deską lokalnych wędlin (przede wszystkim Prosciutto di Parma , Coppa i mortadela.) oraz miękkimi serami.
Modena jest urocza i nieturystyczna
Modena nie narzuca się turystom. Nie znajdziesz tu krzykliwych naganiaczy do restauracji ani gigantycznych kolejek przed lodziarnia . Najlepiej zwiedzać ją powoli. Rano usiąść na kawę przy Piazza Grande, poobserwować tubylców a popołudniem zgubić się w bocznych uliczkach i koniecznie zamówić kieliszek Lambrusco – lokalnego, musującego czerwonego wina ,korę świetnie będzie pasowało do deski z serami i wędlinami wraz z tigelle i gnocco fritto.
Palazzo Ducale
(Powstał w 1634 roku) – Ma niemal 400 lat i jest bezcennym zabytkiem baroku, który przypomina o czasach, gdy Modena była niezależną stolicą potężnego księstwa rodu d’Este i jednym z najważniejszych ośrodków politycznych i kulturalnych dawnych Włoch.
Mercato Albinelli
(Otwarty w 1931 roku) – Liczy blisko sto lat i jest cenny, ponieważ to żywe serce lokalnej tradycji kulinarnej, wciąż działający w tym samym, klimatycznym historycznym pawilonie targowym z elementami kutego żelaza, gdzie najlepsi rzemieślnicy sprzedają kultowe regionalne produkty.
(C) -InfoBolonia Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przetwarzanie i rozpowszechnianie tekstów oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione. Możesz natomiast udostępnić bezpośrednio ze strony nasze artykuły za pomocą przycisków.
„Ciepłe kolory wzgórz, przyjemny powiew wiatru, zapach ziemi i zieleni zmieszany z bryzą morską, a do tego śpiew ptaków i niesamowite widoki.”
San Marino. Gradara, Mondaino , San Leo to niektóre z nich w artykule przybliżymy wam więcej takich miejsc .
Na wzgórzach w prowincji Rimini kryje się mnóstwo ciekawych historycznych miasteczek ,na pewno znacie już san Marino ale warto odkryć także inne mniej znane miejscowości.Jak zauważycie niemal na każdym wzgórzu ukryte jest niewielkie miasteczko.Widok z każdego wzgórza jest naprawdę piękny i może nie są to toskańskie wzgórza ale mają swój niesamowity wdzięk. Zwłaszcza o zachodzie słońca atmosfera staje się wręcz bajkowa. „Ciepłe kolory wzgórz, przyjemny powiew wiatru, zapach ziemi i zieleni zmieszany z bryzą morską, a do tego śpiew ptaków i niesamowite widoki.”
Dlaczego warto skręcić z trasy nad morze?
Jeśli spędzasz urlop na wybrzeżu Adriatyku (np. w Rimini czy Riccione) i masz dość tłumów oraz plaży, to świetna opcja na wypad z miasta . Jest tam spokojnie, czysto, a architektura i widoki naprawdę robią wrażenie.
San Marino
San Marino to najstarsza wciąż istniejąca republika świata, założona około 301 roku n.e. przez św. Maryna jako schronienie przed prześladowaniami. Przez wieki kraj przechodził przez okresy zależności lennej i niezależności.
W 1600 roku wprowadzono tu rządy parlamentarne, co pomogło utrzymać suwerenność, uznaną przez Napoleona w 1797 roku i potwierdzoną na kongresie wiedeńskim w 1815 roku. Kraj przetrwał także zjednoczenie Włoch, dając schronienie bojownikom Garibaldiego.
W czasie II wojny światowej San Marino ogłosiło neutralność i przyjęło tysiące uchodźców (w tym Żydów), choć w 1944 roku ucierpiało w wyniku brytyjskich bombardowań. Po upadku rządów faszystowskich w 1943 roku kraj powrócił do demokracji.Wszystko to jest zawieszone na potężnym masywie góry Monte Titano, co sprawia, że widoki z każdego zakątka tego miejsca są spektakularne – przy dobrej pogodzie widać stamtąd zarówno wzgórza Apeninów, jak i wybrzeże Adriatyku,nie mówiąc o cudownych zachodach słońca a podczas niepogody miasteczko tonie w chmurach .
Co warto zobaczyć?
1. Trzy Wieże (Le Tre Torri) – wizytówka kraju
To symbol San Marino, który widnieje nawet na flagi i monetach euro. Trzy wieże połączone są malowniczym szlakiem spacerowym po grani Monte Titano:
Guaita (Pierwsza Wieża): Najstarsza i najbardziej znana (pochodzi z X wieku). Można wejść na jej mury, skąd roztacza się genialna panorama.
Cesta (Druga Wieża): Znajduje się na najwyższym punkcie góry (756 m n.p.m.) i mieści ciekawe Muzeum Starożytnej Broni.
Montale (Trzecia Wieża): Najmniejsza, niedostępna do zwiedzania od środka, ale prowadzi do niej bardzo urokliwa, spokojna ścieżka przez las z dala od tłumów.
2. Historyczne Centrum i Piazza della Libertà
Samo Stare Miasto w San Marino to labirynt stromych, kamiennych uliczek pełnych sklepików, kawiarni i małych muzeów. Sercem tej części jest Piazza della Libertà, gdzie znajduje się:
Palazzo Pubblico: Siedziba rządu i parlamentu San Marino. Warto zerknąć na zmianę warty przed budynkiem (odbywa się w sezonie turystycznym).
3. Bazylika San Marino (Basilica del Santo)
Neoklasyczny kościół z XIX wieku, który stoi w miejscu starszego, wczesnochrześcijańskiego budynku. To najważniejsza świątynia w kraju, w której przechowywane są relikwie świętego Maryna – patrona i założyciela republiki.
Muzea
Jeśli interesują was muzea podajemy link do strony oficjalnej państwowych muzeòw .
Gromadzi najdziwniejsze i najbardziej szalone przedmioty na świecie: ponad 100 eksponatów, które reprezentują niezwykłą ludzką wynalazczość i jej nieskończone możliwości.Przedmioty, prawdziwe lub zrekonstruowane, są w pełni autentyczne i udokumentowane: najdłuższe włosy i paznokcie świata (odpowiednio 792 i 412 cm); okulary do peruk; suszarka do włosów na ropę naftową; weneckie chodaki wysokie na 60 cm; skrobak do codziennego czyszczenia języka; pułapka na pchly.
Muzeum Osobliwości, jedyne w swoim rodzaju, zapewnia podróż przez najbardziej szalone ludzkie wynalazki i niekończące się wyzwanie rzucone normalności, godne Księgi Rekordów Guinnessa.
Muzeum tortur –Museo della Tortura.
To historyczno-edukacyjna placówka poświęcona metodom przesłuchań, karom i systemom prawnym stosowanym w przeszłości.
Wizyta zajmuje około 45–60 minut. Ze względu na trudną i mroczną tematykę miejsce jest polecane głównie dorosłym i młodzieży.
Eksponaty: Kolekcja liczy ponad 100 oryginalnych i zrekonstruowanych przyrządów z okresu od XVI do XIX wieku. Zobaczysz tam m.in. urządzenia do wymuszania zeznań, takie jak ławy do rozciągania, żelazne maski, dyby, gilotyny czy specjalne kleszcze.
Charakter ekspozycji: Twórcy wystawy unikają taniej sensacji czy epatowania czystym okrucieństwem.Ekspozycja ma wymiar historyczno-dokumentalny – pokazuje narzędzia w kontekście ówczesnego prawa, procesów inkwizycyjnych oraz ewolucji myśli penalnej (w tym idei oświeceniowych przeciwko karze śmierci).
Muzeum wampirów i wilkołaków- MUSEO DEI VAMPIRI E LICANTROPI
Muzeum Wampirów i Wilkołaków w San Marino może być dla młodszych dzieci dość mroczne i przerażające (ze względu na ciemne wnętrza, groźne figury i motywy horroru). Jeśli jednak Twoje dziecko uwielbia dreszczyk emocji, opowieści o potworach i przygodowe historie z dreszczykiem, oto jak można przedstawić tę atrakcję w lżejszy i bardziej przystępny sposób:
Spotkanie z postaciami z bajek i filmów: Dzieci mogą zobaczyć, jak wyglądają bohaterowie znani z opowieści o potworach, tacy jak słynny Drakula czy wilkołaki.
Tajemnicze stworzenia nocy: Wystawa pokazuje mityczne „stworzenia z cienia”, o których opowiada się niesamowite legendy w różnych krajach Europy.
Kraina starych tajemnic: To miejsce, w którym można dowiedzieć się, w co dawno temu wierzyli ludzie i jakie opowiadali sobie bajki na dobranoc, gdy w okna wiał wiatr.
Efektowne scenografie: W środku znajdują się realistyczne modele i scenki, które wyglądają jak wyjęte z filmów przygodowych o magii i potworach.
Uwaga dla rodziców: Ponieważ wystawa zawiera mroczne rekonstrukcje i mroczny klimat, zaleca się ją dla starszych dzieci (zazwyczaj od 10. roku życia wzwyż) lub takich, które nie boją się potworów i ciemności.
Zakupy i ciekawostki
San Marino ma status strefy wolnocłowej, dzięki czemu od lat słynie z handlu. Na każdym kroku znajdziesz tu sklepy z pamiątkami, ceramiką, ale też z… legalnie sprzedawaną bronią kolekcjonerską, nożami czy gadżetami militarnymi. Jest tu również mnóstwo sklepików z perfumami także tymi ,które już dawno wyszły z obiegu.
Obietnica Garibaldiego: wolność za schronienie
W 1849 roku generał Giuseppe Garibaldi – bohater walk o zjednoczenie Włoch – uciekał przed przeważającymi wojskami austriackimi wraz z resztką swojej armii (około 1500 żołnierzy). Schronienie znalazł właśnie w neutralnym San Marino.
Austriacy żądali wydania rebeliantów, ale władze małej republiki wykazały się ogromną odwagą i odmówiły, chroniąc Garibaldiego i jego ludzi. W dowód ogromnej wdzięczności Garibaldi podpisał wówczas słynne oświadczenie, w którym obiecał, że Włochy nigdy nie zaanektują San Marino i zawsze będą szanować jego niepodległość. Słowa dotrzymano – kiedy Włochy jednoczyły się w jedno wielkie królestwo, San Marino jako jedyne pozostało w pełni osobnym, wolnym państwem.
2. Republika bez więzienia (zresztą po co, skoro jest za spokojnie?)
San Marino ma tak niską przestępczość, że nie posiada tradycyjnego, funkcjonującego na co dzień więzienia. Choć na terenie kraju stoi niewielki budynek aresztu (zbudowany w XIX wieku), zazwyczaj stoi on całkowicie pusty! Jeśli w San Marino zdarzy się jakikolwiek poważniejszy przestępca, skazuje się go na odbycie kary w zakładzie zamkniętym we Włoszech, na podstawie specjalnej umowy międzynarodowej. Czasami celę w San Marino zajmuje co najwyżej… jakiś kierowca zatrzymany za jazdę po pijanemu, i to tylko na kilka godzin do wytrzeźwienia.
Gdzie parkować? Najlepiej zaparkować na jednym z wielopoziomowych parkingów u podnóża góry (np. Parking P6 lub P1B) i wjechać na samą górę historyczną kolejką linową (funivia)
Gradara
Gradara – Chociaż leży już bliżej wybrzeża, to klasyczne, otoczone potężnymi murami obronnymi miasteczko na wzgórzu z bardzo fotogenicznym zamkiem. Słynie z historii nieszczęśliwej miłości Paolo i Francescy, którą opisał Dante w Boskiej Komedii. To jedno z najbardziej klimatycznych i najlepiej zachowanych miasteczek średniowiecznych w tej części Włoch (leży już w regionie Marche, tuż obok granicy z Emilią-Romanią). Całość jest otoczona podwójnym pierścieniem murów obronnych i zdominowana przez potężną fortecę.
Wyróżnienia
Borgo dei Borghi: W 2018 roku Gradara wygrała ogólnokrajowy plebiscyt telewizyjny (organizowany w programie Kilimangiaro w Rai 3), zdobywając tytuł najpiękniejszego małego miasteczka we Włoszech.
I Borghi più Belli d’Italia: Miasteczko oficjalnie należy do stowarzyszenia zrzeszającego najpiękniejsze, historyczne i najlepiej zachowane małe miejscowości w kraju.
Bandiera Arancione (Pomarańczowa Flaga): Prestiżowy certyfikat jakości przyznawany przez Włoski Klub Turystyczny (Touring Club Italiano) dla miasteczek w głębi lądu, które wyróżniają się doskonałą dbałością o dziedzictwo, świetną organizacją turystyczną i wysoką jakością środowiska.
Najważniejsze punkty, które warto tam zobaczyć:
Historyczne centrum (Via Umberto I): Urokliwa, główna ulica prowadząca w stronę zamku, pełna kamiennych domów, klimatycznych knajpek, małych warsztatów rzemieślniczych i sklepików z lokalnymi produktami.
Zamek w Gradarze (Rocca di Gradara): Majestatyczna forteca z XII–XIV wieku górująca nad miasteczkiem. To tutaj rozegrała się słynna, tragiczna historia miłosna Paolo i Franceski, uwieczniona przez Dantego w Boskiej Komedii. W środku można zwiedzać historyczne komnaty, salę tortur oraz dziedziniec.
Spacer po murach obronnych : Zadaszone przejścia na szczycie murów, z których roztacza się świetny widok na całą okolicę, wzgórza aż po morze Adriatyk.
Ścieżka Zakochanych (Passeggiata degli Innamorati): Malownicza ścieżka spacerowa wijąca się u stóp murów obronnych, nawiązująca do literackiej historii zamku.
Verucchio
Verucchio– starożytne miasteczko położone na stromym wzgórzu nad doliną rzeki Marecchia. Uważane za kolebkę rodu Malatestów (potężnych władców tych terenów). Ma fajną starówkę, zamek na samym szczycie i świetne punkty widokowe na morze oraz góry. Symbolem miejscowości jest niewątpliwie Rocca Malatestiana, do której można dotrzeć, spacerując urokliwymi, stromymi uliczkami. Znana jest również jako Rocca del Sasso, ponieważ góruje nad całą doliną Marecchia, wznosząc się ze skalistego wzniesienia.
Co warto zobaczyć w Verucchio?
centrum miasteczka
ciekawostka- Fontanna z żółwiem: „Pomnik” lokalnej ironii. Mieszkańcy postawili ją przy ratuszu, aby wyśmiać urzędników, ponieważ doprowadzenie wody do miasta zajęło im aż 30 lat! Fontanna została wzniesiona, aby upamiętnić… bardzo długi czas oczekiwania na doprowadzenie wody pitnej do miasta nie na darmo wybrano żółwia jako symbol swojej frustracji z powodu tempa prowadzonych robót. W ten sposób chcieli pokazać, co sądzą o sprawności inwestycji – żółw miał być ironicznym odzwierciedleniem „ślimaczego” (a w tym przypadku „żółwiego”) tempa prac budowlanych.
Rocca Malatestiana (Rocca del Sasso) To potężna, średniowieczna twierdza z XII wieku, położona na samej krawędzi urwiska skalnego. Jest jedną z najlepiej zachowanych warowni potężnego rodu Malatesta. Wewnątrz można zwiedzać dawne sale, dziedzińce oraz wystawy historyczne (m.in. kolekcję dawnej broni). Z wieży zamkowej roztacza się fenomenalny widok panoramiczny na całą dolinę, wybrzeże Adriatyku (w tym Rimini) oraz pobliskie San Marino.
Droga do zamku -tam jest wstęp płatny za bramą.
Muzeum Archeologiczne (Museo Civico Archeologico) Verucchio to nie tylko średniowiecze, ale też historia starożytna. Muzeum mieści się w dawnym klasztorze augustianów i kryje jedne z najważniejszych w Europie znalezisk z kultury Villanovian (wczesna epoka żelaza, IX–VII wiek p.n.e.), która poprzedzała cywilizację etruską. Zobaczysz tam doskonale zachowane przedmioty z drewna, tkaniny, biżuterię oraz bogato wyposażone grobowcy książęce.
Klasztor św. Franciszka (Convento di San Francesco) w Villa Verucchio Znajduje się w niższej części miasteczka (Villa Verucchio). Według tradycji klasztor ten został założony osobiście przez św. Franciszka z Asyżu w 1213 roku.
Kościół kolegiacki św. Marcina i Franciszka (Chiesa Collegiata dei SS. Martino e Francesco) Imponująca budowla sakralna z XIX wieku w sercu miasteczka, charakteryzująca się ciekawą neoklasyczną fasadą i bogatym wnętrzem.
Romański kościół Pieve di Sant’Antonio Pochodzący z X wieku jeden z najstarszych i najbardziej nastrojowych kościołów w regionie, usytuowany u podnóża historycznego wzgórza.
Najważniejsze ciekawostki
Region słynie z doskonałej, tradycyjnej kuchni (wędliny, sery od lokalnych farmerskich producentów) oraz znakomitej oliwy z oliwek extra vergine produkowanej w tutejszych tłoczniach.
Legendarny cyprys św. Franciszka: Na dziedzińcu klasztoru św. Franciszka rośnie gigantyczny, ponad 25-metrowy cyprys. Mówi się, że święty Franciszek, podczas swojej podróży do prowincji Rimini w XIII wieku, wbił w ziemię laskę, która podtrzymywała go w czasie podróży. Ta laska cudownie zapuściła korzenie, dając życie cyprysowi, który przeszedł do historii. Drzewo, które przetrwało nie tylko żywioły, ale także sytuacje zagrażające życiu stworzone przez człowieka, szczególnie w okresie napoleońskim w XIX wieku. Wojsko wkraczające do klasztoru otrzymało rozkaz ścięcia drzewa, a gdy próbowali je spalić, przybył posłaniec z kontrrozkazem, aby go więcej nie ścinać. Co więcej, podczas II wojny światowej Niemcy spalili część drzewa, aby się ogrzać, a w 1980 roku główny wierzchołek, wyższy o 10 metrów, zawalił się pod wpływem żywiołów. Według franciszkanów, to drzewo, które porusza wszystkich swoim pięknem i majestatem, jest symbolem idei, że Bóg jest silnym wsparciem, podobnie jak laska, która podtrzymywała świętego Franciszka. Cyprysik, osłabiony wiekiem i licznymi próbami podpalenia, podtrzymywany jest przez lekko zardzewiałe metalowe protezy, ale w porównaniu ze znacznie młodszymi okazami wydaje się być w dobrej kondycji. Był przedmiotem badań naukowych, mających na celu odkrycie sekretu długowieczności tego drzewa. Ten monumentalny cyprysik, zasadzony w 1213 roku, według tradycji, przez świętego Franciszka, można dziś podziwiać w krużgankach klasztoru jako kolosalny, 25-metrowy pomnik roślinny, który „widział” 800 lat historii. Kto wie, ile ma do opowiedzenia… Widok go fascynuje i zadziwia. Jest jednym z nadrzewnych świadectw odporności natury. Kolejny cud stworzenia. https://monasteriemiliaromagna.it/it/blog/er/24-il-cipresso-centenario-di-san-francesco-a-villa-verrucchio
Gniazdo rodu Malatesta: Choć rodem kojarzonym głównie z Rimini jest potężna dynastia Malatestów, to właśnie w Verucchio uzyskali oni po raz pierwszy realną władzę polityczną w regionie (pod koniec XII wieku dzięki Giovanniemu „Malatesta”), skąd rządzili znaczną częścią Romanii.Zamki Polskie
Prawie „niezdobyta” twierdza: Rocca del Sasso uchodziła w średniowieczu za twierdzę niemal niemożliwą do zdobycia siłą. Według kronik tylko raz udało się do niej wedrzeć wrogowi (słynnemu kondotjerowi i rywalowi Sigismonda Malatesty – Federicowi da Montefeltro), i to wyłącznie podstępem, a nie w wyniku bezpośredniego szturmu.
Montefiore Conca
Montefiore Conca –średniowieczna stolica doliny Conca, położone nieco bardziej na południe miasteczko z potężną, kwadratową fortecą górującą nad okolicą. Z murów zamku przy dobrej pogodzie widać całe wybrzeże Adriatyku. Ta niewielka wioska położona w głębi lądu Rimini, niegdyś była ważną placówką rodu Malatesta, z imponującą twierdzą górującą nad całą okolicą.Z zamkiem wiąże się ukrywana przez 640 lat opowieść o Costanzie Malatesta i rycerzu Ormanno z Alenii. Zakochali się w sobie po śmierci pierwszego męża Costanzy. Jej zazdrosny wuj, Galeotto Malatesta, sprzeciwił się temu związkowi i 15 października 1378 roku zlecił zamordowanie parę w zamkowej sypialni.
Legenda głosi, że ich czysta miłość przetrwała śmierć i jest silniejsza niż czas, a mury zamku wciąż skrywanych w sobie emocje dawnych dni.
San Leo
Leży kilkanaście kilometrów na zachód od San Marino ,kiedyś zwane Montefeltro dziś SAN LEO. Potężna masa skalna dominująca nad doliną Val Marecchia. Strategiczne i decydujące miejsce dla historycznych i militarnych wydarzeń średniowiecza i renesansu. Pierwotnie związane z kultem pogańskim, a następnie chrześcijańskim, gościło Dalmatyńczyka Leona, który wraz z Marynem, po wycofaniu się na Monte Titano, przyczynił się do nadejścia chrześcijaństwa w IV wieku. Od roku 1000 nazwa tego miejsca zmieniła się na San Leo, a dawna nazwa Montefeltro przeszła na Diecezję. Stało się siedzibą biskupią od X wieku i miejscem schronienia Berengara II.
Zobaczymy tu min. Imponująca Twierdze (Fortezza di San Leo): Zbudowana na niemal pionowej skale forteca była uważana za jedno z najtrudniejszych do zdobycia miejsc w średniowiecznych Włoszech. Dziś mieści bogate muzeum historyczne z kolekcją broni, artefaktów i dzieł sztuki.
Aneta Malinowska
Wejście do zamku jest płatne – kasa automatyczna znajduje się zaraz po wejściu na teren zamku.
Zamek można zwiedzać niemal w całości nie ma jednak wyposażenia ,ale w środku znajduje kilka sal w których są różnego rodzaju wystawy ,tym razem mogę się pochwalić na wystawie ,,Sguardi sul paesaggio,, były wystawione również moje 3 zdjęcia .
Na terenie zamku znajduje się niewielkie muzeum i wiele cel więziennych w tym cela słynnego hrabiego Cagliostro
Mnóstwo punktów widokowych i okienek zachwyci was jeśli lubicie nietypowe kadry
oraz punkty panoramiczne na 360 stopni
Ciekawostka: Przez lata więziono tu słynnego mistyka i oszusta, hrabiego Cagliostro, który zmarł w tutejszej celi w 1795 roku. Można zobaczyć jego celę oraz.poświęconą mu wystawę. Tę niesamowitą postać warto poznać bliżej.
Hrabia Cagliostro
(właśc. Giuseppe Balsamo, ur. 1743 w Palermo, zm. 1795 w fortecy San Leo) to jedna z najbardziej fascynujących, tajemniczych i kontrowersyjnych postaci XVIII-wiecznej Europy. Był genialnym oszustem, awanturnikiem, alchemikiem i okultystą, który zdobył sławę na europejskich dworach.
Urodził się w ubogiej sycylijskiej rodzinie, ale dzięki swojemu sprytowi i talentowi do manipulacji stworzył wokół siebie legendę. Przybrał arystokratyczny tytuł „Hrabiego Cagliostro” i wmówił elitom, że posiada nadprzyrodzone zdolności, że zna sekret wiecznej młodości oraz potrafi przemieniać metale w złoto i tworzyć diamenty.
Podróżował i oszukiwał elity: Przemierzył niemal całą Europę (m.in. Francję, Anglię, Rosję, Niemcy i Włochy), żerując na ludzkiej naiwności, próżności oraz wierze w magię. Wchodził w łaski królów, arystokracji i intelektualistów, urządzając spektakularne seanse spirytystyczne i pokazy alchemii.
Twórca ezoterycznego masonerii: Założył tzw. Wolnomularstwo Egipskie – specyficzny odłam lóż masońskich, do którego przyjmował również kobiety i w którym obiecywał wtajemniczenie w mistyczne sekrety starożytnego Egiptu.
Afera z naszyjnikiem królowej: Był zamieszany w słynny skandal na dworze Ludwika XVI i Marii Antoniny (tzw. „Afera z naszyjnikiem królowej”). Choć prawdopodobnie był jedynie pionkiem w rękach innych oszustów, trafił na pewien czas do Bastylii.
Koniec życia i więzienie w San Leo: Ostatecznie został aresztowany przez Inkwizycję w Rzymie w 1789 roku. Oskarżony o czary, herezję i działalność masońską, został skazany na dożywocie. Ostatnie lata życia spędził w całkowitej izolacji w celi potężnej twierdzy w San Leo ,gdzie zmarł w 1795 roku.
Oprócz zamku u jego podnórza jest piękne miasteczko poczujecie tu niezwykła atmosferę średniowiecza.
Katedra (Duomo di San Leo): Wspaniały przykład architektury romańskiej z XII wieku, zbudowany z ciosanego kamienia. Świątynia kryje relikwie świętego Leona – pustelnika, który dał początek miasteczku.
z lewej strony kościoła jest piękny punk panoramiczny
Warto potem pójść droga z prawej strony kościoła natkniecie się na wieże oraz potem piękny taras panoramiczny .
Pieve di Santa Maria: Najstarszy budynek w San Leo (pochodzący prawdopodobnie z VIII–IX wieku), niezwykle surowy i klimatyczny kościół w stylu preromańskim i wczesnoromańskim.(na piazza Dante)
Na głównym placu znajduje się kilka knajpek ,jesteśmy niedaleko Rimini wiec piadina na pewno będzie tu dobrze smakowała.
Plac Dante Alighieriego i Widoki: Główny plac miasteczka, otoczony renesansowymi pałacami (np. Palazzo Mediceo). San Leo zachwyca zapierającymi dech w piersiach panoramami – ze wzgórz widać całą dolinę rzeki Marecchia aż po lśniące wody Morza Adriatyckiego. Nic dziwnego, że Dante uwiecznił to miejsce w swojej Boskiej Komedii.
jeśli pójdziecie w stronę kościoła
Jak zwiedzać zamek i miasteczko?
San Leo znajduje się na odizolowanej skale. Samochód trzeba zostawić na jednym z parkingów u podnóża wzgórza lub tuż przed historycznym centrum (wjazd dla aut jest ograniczony ale jeśli nie ma dużo ludzi można wjechać na gore do samego miasteczka są tam 3 parkingi).
Do samej twierdzy na szczycie prowadzi stroma, ale malownicza droga na pieszo(na zdjęciu po prawej stronie) Jest druga opcja mniej stroma i bez schodków. Idąc nowa droga asfaltowa jeśli macie ze soba małe dzieci czy osoby starsze będzie ona lepszą opcją (na zdjęciu po lewej stronie).
Ciekawostka -miasteczko było odwiedzane przez Dantego Alighieri i św. Franciszka z Asyżu, rozsławione przez wydarzenia historyczne i militarne, a jeszcze wcześniej przez osadnictwo religijne, katolickie i pogańskie, zawdzięcza swoją nazwę dalmatyńskiemu pustelnikowi Leonowi, który wraz z Marino, schronionym na pobliskiej górze Titano, przyczynił się do nadejścia chrześcijaństwa w regionie Montefeltro. Wraz ze swoją twierdzą była ona przedmiotem sporów w VI wieku między Gotami a Bizantyjczykami; za czasów Karola Wielkiego włączona została w poczet darowizn na rzecz Państwa Kościelnego; po okupacji longobardzkiej i wydarzeniach związanych z królem Berengarem (obieżonym i pokonanym właśnie tutaj przez Ottona I), przechodziła z rąk do rąk, zdobywana, a następnie tracona przez najpotężniejsze rody w historii Włoch: Montefeltro, Malatesta, Medyceuszów, Della Rovere oraz Borgiów. W XVII wieku powróciła do własności Kościoła; w 1860 roku została ostatecznie zdobyta przez wojska włoskie.
Mondaino
Mondaino– słynie przede wszystkim z niesamowitego, półkolistego rynku (Piazza Maggiore), który ze względu na swój kształt mieszkańcy nazywają „patelnią”. Miasteczko ma też solidną fortecę Malatestów i świetny klimat do niespiesznych spacerów.W przeciwieństwie do zatłoczonych kurortów nad Adriatykiem, turystów jest tu niewielu, dzięki czemu panuje tu niesamowity, autentyczny spokój i atmosfera włoskiej prowincji.
Festiwal historyczny (Palio del Daino): Raz w roku (w sierpniu) miasteczko ożywa podczas wielkiego festiwalu średniowiecznego z pokazami, strojami z epoki i muzyką, przyciągając wtedy nieco więcej odwiedzających, ale na co dzień jest tam cudownie cicho i pusto.
Niezwykły plac (Piazza Maggiore): Głównym punktem miasteczka jest unikalny, półkolisty plac w kształcie amfiteatru, otoczony neoklasycyzmem i arkadami. Wygląda jak scenografia teatralna!
Potężny Zamek (Rocca Malatestiana): Wzmocniona przez ród Malatestów twierdza góruje nad miasteczkiem i kryje w sobie muzeum oraz piękne dziedzińce.
Słynne sery (Fossa i Piacentinu): Mondaino słynie z tradycyjnych wyrobów kulinarnych, zwłaszcza sera dojrzewającego w podziemnych jamach (formaggio di fossa).
Saludecio
Saludecio– kolejne wzgórze w dolinie Conca. Co w nim ciekawego? Stare, zadbane miastecko, którego mury i fasady domów pokryte są dziesiątkami kolorowych murali przedstawiających wynalazki XIX wieku. Do tego roztacza się stamtąd świetny widok na całą okolicę aż po wybrzeże.
Z czego słynie?
Murales (Malowidła ścienne): Saludecio słynie w całej okolicy z pięknych malowideł ściennych (murali) zdobiących fasady domów w historycznym centrum. Przedstawiają one m.in. najważniejsze wynalazki i wydarzenia XIX
Zabytkowe mury i bramy: Miasteczko otoczone jest potężnymi murami obronnymi z XIV i XV wieku. Do historycznego centrum wchodzi się przez imponujące bramy, takie jak Porta Marina (skierowana w stronę morza) oraz Porta Montanara.
Kościół San Biagio: To monumentalna świątynia dominująca nad głównym placem miasteczka, często nazywana katedrą doliny Valconca. Wewnątrz przechowywane są relikwie świętego Amato Ronconiego (patrona miasta).Souvenir di Viaggio+ 2
Festiwale i tradycje: Co roku w sierpniu Saludecio organizuje słynny Ottocento Festival – dużą imprezę historyczną, podczas której miasteczko cofa się w czasie do XIX wieku, wypełniając się muzyką, teatrem i ludźmi w dawnych strojach.Emilia Romagna Turismo
Z miasteczka roztacza się wspaniały widok na okoliczne wzgórza aż po wybrzeże Morza Adriatyckiego.
Montegridolfo
Montegridolfo– maleńka, perfekcyjnie odrestaurowana średniowieczna miejscowość otoczona murami obronnymi.Wchodzi się do niej przez jedną główną bramę z wieżą.Całe miasteczko zbudowano na ogromnej, pionowej skale, z której roztacza się świetny widok na dolinę rzeki Marecchia. Wjeżdża się tam jedną, krętą drogą, co samo w sobie robi wrażenie.To maleńkie, niesamowicie fotogeniczne miasteczko.
Dlaczego warto tu zajrzeć?
Zero masowej turystyki: W przeciwieństwie do zatłoczonych kurortów nad Adriatykiem czy słynnych toskańskich miasteczek, tutaj spacerujesz w niemal całkowitej ciszy. Czasami spotkasz tylko lokalnego mieszkańca siedzącego przed domem.
Architektura z klimatem: Serce miasteczka to urokliwy zamek (Rocca) oraz elegancki plac, a z wież i murów obronnych rozciąga się przepiękna panorama na zielone wzgórza aż po lśniące w oddali morze.
Święty spokój: To doskonałe miejsce na niespieszny spacer, zrobienie pięknych zdjęć bez tłumów w kadrze i wypicie włoskiej kawy w absolutnym relaksie.
Do najważniejszych punktów należą:
-Brama To ufortyfikowany wjazd do wioski; prawdziwie piękna brama pochodzi z 1500 roku.Znajdują się tu wyraźne ślady dawnego mostu zwodzonego. -Kościół San Rocco Znajduje się tuż za murami i mieści trzy dzieła sztuki namalowane w różnych stuleciach na tym samym fragmencie muru, tworząc w ten sposób trzy nakładające się na siebie przedstawienia. -Muzeum Linii Gotyckiej.Znajduje się poza murami, wewnątrz budowli przypominającej bunkier.
(C) -InfoBolonia Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przetwarzanie i rozpowszechnianie tekstów oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione. Możesz natomiast udostępnić bezpośrednio ze strony nasze artykuły za pomocą przycisków.
Skupimy się na pracy państwowej gdyż poniżej podane fakty w większości dotyczą stałej pracy na państwowym stołku.
Kultposto fissozakorzenił się we włoskiej psychice w drugiej połowie XX wieku, a szczególnie w okresie tzw. boom economico (lat 50. i 60.) oraz w dekadach późniejszych, kiedy państwo włoskie rosło w siłę, przejmując kontrolę nad wieloma sektorami gospodarki. Trwal on niemal do ok 2010 roku.Symboliczny cios nadszedł wraz z tzw. Reformą Brunetty (Riforma Brunetta z 2009 roku).Państwo próbowało pokazać, że urzędnika można zwolnić za ciężkie naruszenia obowiązków.Wprowadzono wtedy ostrzejsze systemy kontroli obecności w pracy (walcząc ze zjawiskiem furbetti del cartellino, czyli osób odbijających karty kolegów i idących na zakupy) oraz obowiązkowe oceny wydajności urzędników.Kolejne rządu usiłowały rozmontować mury urzędowej twierdzy. W 2017 roku weszła w życie Reforma Madii (Riforma Madia), która upraszczała procedury zwalniania pracowników publicznych „absentujących” lub skrajnie nieefektywnych (np. dyscyplinarka miała szansę szybciej wejść w życie bez utknięcia w labiryncie komisji).Mimo że ustawy zaostrzono, a młodzi Włosi w sektorze prywatnym dawno zapomnieli o stabilizacji, mit i struktura posto fisso przetrwały.
Włoskie urzędy nadal rządzą się swoimi prawami: zwolnienie urzędnika za zwykłą opieszałość czy brak talentu do pracy wciąż graniczy z cudem, bo chronią ich silne związki zawodowe i skomplikowane procedury administracyjne. Dlatego dopóki Włochy są Włochami, posto fisso – jako symbol świętego spokoju i ucieczki przed wyścigiem szczurów – trzyma się mocno, zmieniając się jedynie w formie, ale nie w duchu.
Fakt: Państwo stało się największym i najbezpieczniejszym pracodawcą w kraju. W tamtych czasach zatrudnienie w urzędzie (np. gmina , poczta czy inps) gwarantowało nie tylko pensję, która wpływała co do dnia, ale przede wszystkim nietykalność socjalną.
Społeczny prestiż: W tradycyjnej włoskiej rodzinie zdobycie posady państwowej (il concorso pubblico) było dla rodziców większym powodem do dumy niż ukończenie studiów z wyróżnieniem. Jak mawiał klasyk włoskiej satyry społecznej, zdobycie stałego etatu w urzędzie równało się wygraniu na loterii bez kupowania losu – zapewniało posag, szacunek u sąsiadów i kredyt w banku na całe życie.
Posto fisso /stała praca
Kultowe Posto fisso na ogòł tak nazywano miejsce pracy w urzędzie państwowym .Posto fisso to nie tylko praca – to stan umysłu, to cywilizacyjna zdobycz, to status społeczny, który w oczach wielu (zwłaszcza starszego pokolenia) przewyższała prestiżem bycie gwiazdą rocka czy astronautą. Posto fisso to była gwarancja, że jesteś bardziej chroniony niż głowa państwa. Jeszcze niedawno można było popełnić błąd, spóźnić się o godzinę, a nawet po prostu nie robić nic ,iść w czasie pracy na zakupy czy siłownię …….Dziś dużo się zmieniło ale jeszcze do tej pory zdarzają się urzędy gdzie taki system nadal działa zwłaszcza na południu Włoch gdzie czas płynie powolniej .Dziś La Dolce Vita pada powoli na łeb.
To były czasy ,z których do dziś śmieją się z tego sami Włosi .Świetnie ujmuje ten fakt komedia Włoska z 2016 roku.
„Quo vado?” – napisana i wyreżyserowana przez Gennaro Nunziante, z komikiem Checco Zalone w roli głównej. To jeden z najbardziej udanych filmów apulijskiego artysty, skupiający się na kwintesencji włoskiego mitu stałej pracy.
W filmie z Checco Zalone, jako dziecko zapytany co chciałby robić jak dorośnie odpowiada -Posto fisso . Jako dorosły człowiek pracujący byle jak na stałe w państwowym urzędzie, doświadcza on prób przeniesienia do innego działu lub zwolnienia, które jednak kończą się klęską biurokracji. System stworzony po to, by bronić pracownika państwowego, staje się fortecą, której nie przebije nawet najbardziej zdeterminowany przełożony.
W tym przezabawnym i błyskotliwym zbiorze scen z bijącego rekordy filmu „Quo Vado?”, zobaczymy mit stałej pracy, według Checco Zalone.Wszystko zaczęło się w dzieciństwie, gdy jego rówieśnicy marzyli o zostaniu astronautami lub piłkarzami, Checco wyraził swoją prawdziwą, niezachwianą ambicję: mieć stałą pracę. Zaciągnięty przez ojca do urzędów publicznych, widział pracowników szczęśliwych i spełnionych.
Życie urzędnika to raj: Checco otrzymuje nawet przepiórkę w prezencie od myśliwego Liuzziego jako symbol „czystych dobrych manier” (i na pewno nie korupcji!). W domu jest traktowany jak król przez swoją dziewczynę, teściową, a zwłaszcza matkę . Ale idylliczne marzenie pryska w barze, przed telewizorem: minister ogłasza drastyczną reformę administracji publicznej. Kierownik biura zwołuje wszystkich i po kolei wymienia wymagania dotyczące przetrwania. Checco nie ma żadnego z nich! Zdesperowany, by ratować się, pospiesznie zawierając małżeństwo, zostaje zatrzymany przez szefa : „Nie ma sensu się żenić!”. Checco natychmiast odwołuje oświadczyny, ale gdy wydaje się, że wszystko stracone, pojawia się jego anioł stróż, senator z radą życia: „Checco, nie podpisuj!”.
Główny bohater, urzędnik, który dla utrzymania etatu jest w stanie znieść wszystko, wykrzykuje kwestię, która stała się mottem pokoleń:
„Il posto fisso è sacro!” -Stała praca jest święta!
Dawniej: Praca w urzędzie była jak dożywotnia nagroda czy wygrana na loterii. Można było się spóźnić, często nic nie robić, a i tak nikt Cię nie zwolnił.
Teraz: To się zmieniło. W ostatnich latach wprowadzono nowe, surowsze przepisy (np. reformy z lat 2015–2017). Dziś urzędnika można zwolnić za słabą pracę lub symulowanie, że jest w biurze (często łapano ludzi na tym dzięki ukrytym kamerom). Praca w urzędzie nadal jest bezpieczniejsza niż w prywatnej firmie, ale czasy całkowitej bezkarności minęły choć jeszcze zdarzają się takie miejsca we Włoszech.
Włoska kultura pracy to nie „wyścig szczurów”, to raczej opera buffa – komiczna opera, w której najważniejszą rolę gra nie wynik, a zachowanie pozorów i celebrowanie każdej chwili wolności. Jak mawiał wielki włoski pisarz Ennio Flaiano: „Sytuacja we Włoszech jest tragiczna, ale nie jest poważna”. To zdanie jest kluczem do zrozumienia włoskiego biura, placu budowy czy urzędu.Ennio Flaiano żartuje z włoskiej natury: zamiast szukać mądrych rozwiązań, ludzie machają na wszystko ręką, obracają dramat w żart i udają, że nic złego się nie dzieje.
Przerwa na kawę – rytuał ,który i w pracy ma swoje prawa
Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, dlaczego włoskie biuro w godzinach 10:00–11:00 zamiera, odpowiedź jest prosta. Jak zauważył słynny dziennikarz Beppe Severgnini.
Słynna maksyma Beppe Severgniniego, zawarta w jego bestsellerze ,,La testa degli italiani„ -,,Głowa Włochów”, z ciętą ironią analizuje stosunek Włochów do pracy i przerw na kawę. Autor wyjaśnia, że w przeciwieństwie do innych kultur (takich jak anglosaska), w których kawa służy jedynie jako energia do wzrostu produktywności
–Włosi nie piją kawy żeby pracować lecz pracują żeby napić się kawy ”.
Gli italiani non prendono il caffè per lavorare, ma lavorano per prendere il caffè.
To nie jest przerwa. To „zarządzanie relacjami”. Włoska produktywność opiera się na tym, kogo znasz i co o nim wiesz, a to wiedza dostępna wyłącznie przy kawie a nie podczas pracy.
La Dolce Vita
La dolce vita (z włoskiego: „słodkie życie”) to popularne określenie włoskiego stylu życia, oznaczającego sztukę czerpania radości z codzienności, celebrowanie prostych chwil oraz umiejętność zachowania równowagi między pracą a odpoczynkiem.Choć fraza ta kojarzy się wielu osobom z luksusem, bogactwem i drogimi kurortami, we współczesnym ujęciu jest ona bardzo demokratyczna. Dotyczy każdego, kto potrafi zwolnić i docenić „tu i teraz”.Skąd się wzięła? Choć same słowa są wiekowe, globalną sławę frazie przyniósł kultowy film Federica Felliniego La Dolce Vita (z 1960 roku). Co ciekawe, w filmie reżyser używał tego pojęcia w sposób ironiczny – ukazywał rzymską śmietankę towarzyską pogonią za rozrywką, obnażając pustkę i moralny kryzys ówczesnych elit. Z czasem jednak świat przyswoił to pojęcie jako synonim uroku włoskiej egzystencji.
Powoli, powoli (piano , piano)
Włosi nie są leniwi – oni stosują strategię przetrwania. Stare włoskie przysłowie mówi:
„Chi va piano, va sano e va lontano” (Kto idzie powoli, idzie zdrowo i zajdzie daleko).
Na pewno we Włoszech zauważyliście to np.podczas kolejki przy kasie , żadnego pospiechu ,pogawędki z innymi kasjerami czy klientami ….
Włosi pracują często nawet ciężko, ale nie pozwalają, aby praca zdominowała ich całe życie.
Włoski pracownik wie, że jeśli dziś „przeskoczy” normę, jutro szef oczekiwać będzie cudów. Dlatego najlepiej pracować w rytmie piano, piano. Nawet Roberto Benigni, mistrz włoskiego humoru, często podkreślał tę specyficzną swobodę:
„We Włoszech nawet jeśli się spóźnisz, zawsze spóźnisz się z gracją”.
Kult posiłków i spotkań:
Obiad czy kolacja to nie jest szybki posiłek aby zaspokoić głód , ale rytuał społeczny spędzany w gronie rodziny lub przyjaciół gdzie najważniejszy jest czas spędzony razem.
Aperitif
Jakby tego było mało, włoski aperitif przed kolacją zaostrza apetyt, a przy tym stanowi kolejną okazję, by spotkać się z przyjaciółmi i zamienić z nimi słowo.
Zderzenie z nowoczesnością
W wielkich metropoliach (takich jak np.Mediolan czy Rzym) tempo życia mocno przyspieszyło, a presja kariery i korporacyjny wyścig szczurów dotknęły także Włochów. Młodsze pokolenia coraz częściej mierzą się z problemami ekonomicznymi.Mimo nowoczesnych wyzwań, kulturowa potrzeba zwolnienia i cieszenia się życiem jest głęboko zakorzeniona w DNA Włochów. Nawet zapracowany menedżer znajdzie czas na dobrą kolację, filiżankę kawy czy weekendowy wyjazd nad morze lub w góry. Dolce vitajeszcze trwa ale coraz bardziej widać we włoskim życiu pośpiech, niepewność jutra , stres , zmęczenie i zubożenie .Czy wkrótce Dolce Vita zostanie również tylko mitem?
Piątkowe strajki
Najciekawszym elementem włoskiego kalendarza są piątki. To wtedy włoski system państwowy przechodzi w tryb strajkowy .
A strajki? Włosi opanowali do perfekcji sztukę lo sciopero del venerdì(piątkowy strajk). Jak mawia ludowa mądrość powtarzana na włoskich placach:
„Strajkować w poniedziałek to tortura, ale w piątek? To jest obowiązek obywatelski”.
Jeśli czwartek jest świętem, tworzy się słynny ponte (most) – fenomen, o którym Giuseppe De Rita, słynny włoski socjolog, mówił jako o
To „obywatelski obowiązek” pozwala pracownikowi zniknąć z pracy z czystym sumieniem, bo przecież „ktoś musi strajkować przeciwko systemowi”, nawet jeśli system akurat planował weekend nad morzem.
Inne ważne fakty o Włoszech dzisiaj:
Młodzi ludzie uciekają z kraju z powodu niskich pensji i braku dobrych ofert .Koncepcja „stałej pracy” uległa radykalnej zmianie: nie jest ona już głównym celem młodych ludzi, zastąpiono ją silnym dążeniem do elastyczności, osobistego dobrostanu i częstych zmian pracodawcy.Praca to nie wszystko, ale musi być godna, elastyczna i dopasowana do potrzeb. Dla osób poniżej 35. roku życia praca staje się środkiem do życia, a nie celem samym w sobie, do tego stopnia, że zajmuje ósme miejsce na liście priorytetów młodszych pokoleń, spadając w porównaniu z rokiem ubiegłym. Tak wynika z raportu FragilItalia „Młodzi ludzie i praca”, opracowanego przez Legacoop i Ipsos Research Area, który pokazuje, że osoby w wieku 18–34 lat postrzegają obecnie pracę jako mniej wszechogarniającą. Stanowi to zmianę perspektywy w porównaniu z poprzednimi pokoleniami i tradycyjnym dwumianem praca–tożsamość. Badanie podkreśla, że zatrudnienie jest priorytetem tylko dla 32% ankietowanych.
Równowaga między życiem zawodowym a prywatnym: Czas wolny i zdrowie psychiczne są ważniejsze niż stabilność za wszelką cenę.Ludzie szukają ambitnych ról, które są zgodne z ich osobistymi wartościami, a nie tylko poczucia bezpieczeństwa, jakie daje umowa.
Praca zdalna: Po pandemii koronawirusa praca z domu (smart working) stała się bardzo popularna także we Włoszech.
Włoska praca to teatr, w którym głównym aktorem jest pracownik, a reżyserem – jego własny komfort. Tak podsumował to ironicznie Marcello Mastroianni, ikona włoskiego kina:
„Włochy to kraj, w którym każda praca jest przygodą, a każda przygoda kończy się przerwą na obiad”.
Jeśli chcesz przeżyć w tym systemie, musisz zaakceptować, że „jutro” to tylko sugestia, kawa to świętość, a piątkowy strajk to po prostu element włoskiego stylu życia. I pamiętaj: nie walcz z systemem, po prostu wypij z nim espresso.
(C) -InfoBolonia Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przetwarzanie i rozpowszechnianie tekstów oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione. Możesz natomiast udostępnić bezpośrednio ze strony nasze artykuły za pomocą przycisków.
Brisighella to urocza średniowieczna wioska w prowincji Rawenna,
Położona w dolinie Lamone, na zboczach Apeninów Toskańsko-Romańskich, wśród łagodnych wzgórz Parku Regionalnego Vena del Gesso Romagnola.Znajduje się w regionie Emilia-Romania (w prowincji Rawenna)
Jeśli szukasz czegoś, co naprawdę zatrzyma czas i pozwoli poczuć autentyczną duszę tego regionu, musisz zjechać z głównej trasy.Miasteczko jest położone blisko innych znanych miast regionu – leży zaledwie około 12 kilometrów na południowy zachód od Faenzy .Ok 70 km od Bolonii , ok 80km od Rimini i ok 50 km od Rawenny . Zjeżdżając z głównej trasy.
Trzy wzgórza, które strzegą miasteczka
Rocca Manfrediana (XIV w.), Sanktuarium Monticino (XVIII w.) i tzw. Wieża Zegarowa, odbudowana w XIX w. na ruinach istniejącej wcześniej osady obronnej z XII w.
To, co od razu rzuca się w oczy, gdy podjeżdżasz pod Brisighellę, to jej niezwykła sylwetka. Miasteczko leży u stóp trzech potężnych formacji gipsowych, z których każda nosi na szczycie unikalny symbol architektoniczny. To widok, który zapiera dech w piersiach i sprawia, że od razu masz ochotę chwycić za aparat.
Rocca Manfrediana: Rocca Manfrediana: Serce militarnej historii Brisighelli
Wznosząca się na jednym z trzech kredowych szczytów Rocca Manfrediana to potężna forteca z XIV i XV wieku, zbudowana przez rody Manfredi z Faenzy i rządzona później przez Wenecjan. Wdrapanie się na nią to obowiązkowy punkt wizyty – widok na dolinę rzeki Lamone w pełni wynagradza wysiłek włożony w wejście.
Kompleks składa się ze starożytnego Torricino (z 1300 roku) oraz XVI-wiecznej Wieży Weneckiej. Dziś, dzięki starannym renowacjom, forteca jest znakomitym przykładem średniowiecznej sztuki wojennej, a w jej wnętrzach mieści się Muzeum Człowieka i Kredy:
Edukacja w terenie: Wieża Wenecka w całości przybliża realia średniowiecza i renesansu za pomocą czytelnych tablic informacyjnych rozmieszczonych wewnątrz i na zewnątrz budowli.
Wystawa archeologiczna: Trasa muzealna prowadzi przez wieki – od wykorzystania jaskiń Vena del Gesso w celach pogrzebowych w epoce protohistorycznej, przez czasy rzymskie, aż po średniowiecze i renesans.
Ciekawe eksponaty: W górnym pomieszczeniu zobaczyć można znaleziska m.in. z Groty Rozbójników oraz zamku Rontana, a także film dokumentujący historyczne wydobycie minerału Lapis Specularis.
Wieża Zegarowa (Torre dell’Orologio)
Dumnie stojąca na stromym urwisku, pierwotnie zbudowana w celach obronnych w 1290 roku. Tarcza jej zegara do dziś odmierza czas w tym wyjątkowym miejscu.Wzniesiona przez Maghinardo Pagani da Susinana . Wieża Zegarowa w Brisighelli powstała z solidnych bloków kredowych jako punkt obserwacyjny mający kontrolować pobliski zamek Baccagnano. Do początku XVI wieku budowla ta wraz z główną fortecą tworzyła zintegrowany system obronny całego miasteczka.
Na przestrzeni wieków wieża była wielokrotnie niszczona i rekonstruowana a swój obecny kształt zyskała podczas gruntownej odbudowy w 1850 roku – to właśnie wtedy zamontowano w niej charakterystyczny zegar ze specyficzną, sześciogodzinną tarczą. Dziś ze szczytu tego stromego wzgórza można podziwiać rozległą panoramę obejmującą historyczną zabudowę, białe klify gipsowe oraz malownicze formacje błękitnej gliny rzeźbione przez siły natury.
Sanktuarium Madonna del Monticchio:
Trzecie wzgórze, do którego prowadzi niezwykle malownicza, długa droga schodkowa ozdobiona stacjami i kapliczkami.Trzecie ze wzgórz Brisighelli, otulone zielenią smukłych cyprysów, skrywa w sobie Sanktuarium Madonny del Monticino – jedno z najważniejszych miejsc kultu w tym regionie.
Sercem świątyni jest słynący z łask, wielobarwny wizerunek Maryi z terakoty, wykonany przez nieznanego twórcę w 1626 roku. Zanim figura trafiła w to ustronne miejsce, przez dekady witała przybyszy, stojąc na kolumnie u wrot miasta. Dziś sanktuarium, jego otoczenie i historia przyciągają zarówno pielgrzymów, jak i pasjonatów historii:
Ewolucja budowli: Aby chronić cenny wizerunek, w 1662 roku z datków mieszkańców wzniesiono pierwszą pustelnię. Zastąpiono ją w 1758 roku większym kościołem, którego prezbiterium zdobią dziś darmowe freski artysty Savino Lega z Faenzy, a ołtarz główny zachwyca szlachetnym marmurem i jońskimi detalami.
Monumentalna fasada: Obecne, reprezentacyjne wejście do sanktuarium powstało w 1926 roku według projektu Edoardo Collamariniego, dzięki wsparciu finansowemu kardynała Michele Legi.
Geologiczny skarbiec w tle: Tuż za świątynią rozciąga się dawny kamieniołom gipsu, który współcześnie został przekształcony w fascynujące muzeum geologiczne pod gołym niebem.
Tradycja wiecznie żywa: To właśnie przeniesienie wizerunku Maryi w XVII wieku dało początek jednemu z najstarszych świętych jarmarków w całej Romanii – tradycyjnej Sagra della Madonna del Monticino, obchodzonej niezmiennie co roku we wrześniu.
Ulica Osłów: podcienie
Kiedy pospacerujesz po historycznym centrum Brisighelli, natkniesz się na Via degli Asini (czyli dosłownie Ulica Osłów, znana też jako Antica Via del Borgo).
Ta całkowicie zadaszona, podwyższona uliczka z XIV wieku biegnie na poziomie pierwszego piętra dawnych domów i wspiera się na rzędzie pięknych, zróżnicowanych arkad. A skąd ta osobliwa nazwa? Dawniej trasa ta służyła celom militarnym, ale z czasem przejęli ją handlarze, którzy w stajniach pod arkadami trzymali osły. Zwierzęta te były wykorzystywane do transportu gipsu wydobywanego w okolicy. Dziś spacer tędy to jak podróż tunelem czasu – gra światła i cienia w padających przez łuki promieniach słońca jest po prostu magiczna.
Płynne złoto Romanii: Smak, którego musisz spróbować
Brisighella to nie tylko kamień i średniowieczne mury – to także raj dla smakoszy. Miasteczko jest dumną stolicą doskonałej oliwy z oliwek. Lokalna odmiana Nostrana di Brisighella pozwala na produkcję Olio Brisighelli DOP – pierwszego oleju w regionie, który zdobył prestiżowy unijny certyfikat Chronionej Nazwy Pochodzenia.
AnetaMalinowskaART
Gdy dodasz do tego unikalny, lokalny przysmak –Carciofo Moretto di Brisighella (dziki karczoch rosnący na tutejszych wzgórzach gipsowych) – zyskujesz kulinarny powód, dla którego warto tu zostać na dłużej niż jedno popołudnie.
Nie możemy jednak zapomnieć o innych typowych produktach, takich jak ser dojrzewający w jaskiniach kredowych czy mięso z Mora Romagnola (starożytna rodzima rasa świń)i oczywiście wino .
Gigantyczna ławka i degustacja
Tuż poza Brisighella na jego pięknych wzgórzach znajduje się gigantyczna ławka z pięknym widokiem .Po drodze do ławki odkryliśmy agroturyzm gdzie możecie degustować olej i wino oraz specjalności na ,,desce,, wędliny i sery z romańskiej ziemi.Antonio właściciel agroturyzmu Casadio jest naprawdę sympatyczny ,na miejscu można zakupić także ich produkty jak wino ,miód czy olej.
Wielka ławka w Brisighella ustawiona jest na wzgórzach posesji ,,Cantina Casadio,,. Skierowana jest w stronę pięknych wąwozów, które w 2023 r. znalazły się na liście UNESCO.Obecnie we Włoszech jest ponad 300 takich ławek i liczba ich ciągle wzrasta .Podejście do ławki jest bardzo łatwe to ok 400 m od parkingu z posesji ,, Cantina Casadio,, Wystarczy śledzić szlak Big Bench,, 236,,Cechą wspólną wszystkich gigantycznych ławek jest to, że są łatwo dostępne i dlatego są odpowiednie dla rodzin z małymi dziećmi. W przypadku noworodków lepiej nie zabierać ze sobą wózka, ale użyć chusty lub nosidełka.
Trasa zaczyna się na równym terenie, mijając drzewka oliwne, potem nieco pod górkę i następnie po lewej stronie przejście przez lasek. To tylko ok 10 minut drogi, a widok naprawdę wspaniały na wąwozy i wzgórza Faenzy. Po prostu wspinasz się na ławkę, odpoczywasz w ciszy i głęboko oddychasz naturą.
Cantina Casadio,via Rontana 50/D Brisighella. Od niedawna także w centrum miasteczka otworzyli swój punkt na P.zza Marconi 10 Brisighella
Zaciekawił cię temat gigantycznych ławek ?- Poznaj ich historie oraz inne takie miejsca we Włoszech .
Położone w prowincji Rimini Santarcangelo di Romagna to miasteczko, w którym historia, poezja i żywe tradycje rzemieślnicze łączą się w niezwykle harmonijną całość. Usytuowane u podnóża wzgórza Jove, miasto zachowało swój dawny średniowieczny układ urbanistyczny, a jednocześnie jest powszechnie uznawane za stolicę dialektu i poezji ludowej regionu Romagna.Santarcangelo to wyjątkowa wioska o starożytnej, a zarazem tętniącej życiem duszy. Położona wzdłuż historycznej drogi Via Emilia – zaledwie 10 kilometrów od Rimini i 17 od Ceseny – ta średniowieczna wioska jest dziś uważana za prawdziwą „bramę do doliny Marecchia”.
To, co czyni Santarcangelo miejscem wyjątkowym dla mieszkańców okolic to przede wszystkim artystyczne dziedzictwo, jakie Tonino Guerra pozostawił swojemu rodzinnemu miastu. Legendarny i wizjonerski poeta i pisarz, autor scenariuszy do najważniejszych filmów Federico Felliniego, mieszkał i bawił się jako dziecko na Piazza Ganganelli, gdzie dziś, po przybyciu, powita Cię Fontana della Pigna, opisana jako „pierwsze spotkanie z jego konkretnymi wierszami, czyli instalacjami zrodzonymi z jego idei, myśli i rysunków”.Wędrując po centrum miasta, jeśli chcesz podążać śladami Tonino Guerry i przyjąć jego zaproszenie do zatrzymania się i wsłuchania w głos wody, poszukaj innych fontann, będących wyrazem jego intensywnej więzi z naturą. Nazywają się Il Prato Sommerso i I Fiori di Pietra i obie znajdują się w parku Campo della Fiera. Na koniec nie przegap uroczej Fontanelli di Francesca da Rimini (Via Ruggeri 48) i zakończ tę poetycką trasę wizytą w muzeum poświęconym jego osobie.
Istnieje wiele powodów, dla których warto odwiedzić tę wioskę. Jednym z nich jest zabytkowy magiel z 1633 roku, wciąż działający, znajdujący się w drukarni Marchi przy Via C. Battisti 15. To duże, pionowe drewniane koło o średnicy 6 metrów obraca się siłą jednego lub dwóch mężczyzn chodzących w jego wnętrzu.
Co koniecznie trzeba zobaczyć
Podziemne groty i tajemniczy labirynt
Jedną z najbardziej unikalnych atrakcji Santarcangelo jest jego podziemne miasto. Pod historycznym centrum rozciąga się sieć ponad 150 wydrążonych w tufie jaskiń i tuneli. Ich pierwotne przeznaczenie do dziś budzi dyskusje wśród historyków – spekuluje się o funkcjach magazynowych (w tym do przechowywania wina i sera), kultowych lub schronowych. Dziś część tych korytarzy można zwiedzać z przewodnikiem.Aby dostać się do podziemnego miasta, należy zarezerwować wycieczkę z przewodnikiem w lokalnym biurze informacji turystycznej lub online https://iatsantarcangelo.com/tour-guidati/santarcangelo-misteriosa-la-citta-sotterranea/
Imponująca Wieża Malatestiana (Campanone)
Nad miastem góruje charakterystyczna Wieża Malatestiana, zwana powszechnie Campanone. Zbudowana lub przebudowana w czasach panowania potężnego rodu Malatesta w XIV i XV wieku, wieża mieści w sobie ogromny dzwon ważący ponad dwa tony. Z placu u jej podnóża roztacza się rozległy widok na dolinę rzeki Marecchia oraz okoliczne wzgórza.
Starówka i malownicze uliczki (Contrada dei Fabbri)
Spacer historycznym centrum to czysta przyjemność. Warto odwiedzić urokliwą Contrada dei Fabbri (Ulicę Kowali), gdzie dawniej skupiało się życie rzemieślnicze miasta, oraz plac Ganganelli, nad którym dominuje neoklasyczny łuk triumfalny wzniesiony na cześć papieża Klemens XIV (urodzonego w Santarcangelo jako Lorenzo Ganganelli).
Muzeum Drukarstwa(Stamperia Artigiana Marchi)
W mieście działa niezwykłe, historyczne miejsce rzemieślnicze: Stamperia Artigiana Marchigiana. To tradycyjna drukarnia tkanin działająca od 1633 roku, gdzie do dziś ręcznie ozdabia się płótna za pomocą tradycyjnych, drewnianych form drukarskich i specjalnych, unikalnych barwników według dawnych receptur z Romanii.
Szczyci się kolekcją 8500 guzików. Historia guzików to historia ludzkości i jej ewolucji, podróż, która wiedzie przez guziki należące do papieży, mundury wojskowe Hitlera i Mussoliniego, z niektórymi relikwiami zaprojektowanymi przez Pabla Picassa dla Coco Chanel w latach 20. XX wieku, aż po guziki skafandrów kosmicznych.
Porta Cervese i Tradycja Rogów w Santarcangelo di Romagna
Jedyna zachowana historyczna brama obronna miasta z XIV–XV wieku (wybudowana przez ród Malatesta). Nazwa pochodzi od miasta Cervia. Dawniej tędy wjeżdżały karawany transportujące bezcenną sól z Cervii, a przy bramie znajdował się most zwodzony, którego ślady są widoczne do dziś.
Tradycja „Rogów pod Łukiem” (Fiera di San Martino)
Słynny ludowy zwyczaj odbywający się co roku w listopadzie podczas Jarmarku św. Marcina (Fiera di San Martino), podczas którego pod Łukiem Ganganellego zawiesza się wielkie, symboliczne rogi. Dawniej wierzono, że rogi wykrywają zdradę małżeńską (poruszały się nad głową zdradzonego męża). Dziś tradycja została złagodzona – pary przechodzą pod łukiem, trzymając się za ręce, co symbolizuje wierność, zgodę i wspólną obronę przed plotkami.
Jeśli jesteś niewierny, nie jedź do Santarcangelo 11 listopada. Tego dnia, podczas jarmarku San Martino, Santarcangelo organizuje Festa dei Becchi (Święto Becchi) zwana też jako fiera di San Martino . Na Piazza Ganganelli do łuku, górującego nad placem, przymocowane są dwa duże rogi. Każdy, kto tego dnia będzie w Santarcangelo, musi przejść pod łukiem, a jeśli rogi się zakołyszą nad jego głową oznacza to, że był niewierny. Tego dnia jest zawsze jarmark i dużo street food, nie zabraknie tu piadiny z przysłowiową cebulą i kiełbasą oraz innych tradycyjnych przysmaków w towarzystwie wina Sangiovese lub wina Cagnina i pieczonych kasztanów.
Cechy szczególne, które czynią Santarcangelo wyjątkowym
Ojczyzna poetów dialektalnych: Miasto jest symbolem włoskiej poezji pisanej gwarą. To tutaj urodził się i tworzył wybitny poeta Tonino Guerra (scenarzysta współpracujący m.in. z Federico Fellinim i Michelangelem Antonionim) oraz inni wybitni poeci nurtu dialektalnego, tacy jak Raffaello Baldini czy Nino Pedretti. W mieście znajduje się nawet dedicowany im szlak poetycki.
Festiwal Teatru w Otwartych Przestrzeniach: Co roku w lipcu Santarcangelo staje się stolarzem nowoczesnej sztuki performatywnej za sprawą Santarcangelo Festival (założonego w 1971 roku). Jest to jeden z najstarszych i najważniejszych festiwali teatru współczesnego i sztuk performatywnych we Włoszech, który przyciąga artystów z całego świata.
Tradycja druku na płótnie: Charakterystyczny motyw niebieskich i rdzawoczerwonych nadruków na grubych tkaninach lnianych lub bawełnianych (często z tradycyjnymi wzorami kogutów i motywów agrarnych) to unikalny symbol rzemiosła tego regionu, kultywowany w Santarcangelo od wieków.
Ciekawostki
Mieszkańcy Santarcangelo nazywani są Santarcangiolesi. Ale uwaga! W Rimini wspomniani Santarcangiolesi nazywani są Cipolloni (od cipolli -cebuli cos w stylu cebulaki) . Skąd ta nazwa? Ponieważ flagowym produktem Santarcangelo jest cebula wodna, która od zawsze była uprawiana wzdłuż kanałów zasilających młyny w pobliżu rzeki Marecchia. Stąd przydomek „cipolloni”!
Podziemia Santarcangelo to prawdziwy , zbiór jaskiń, tuneli i jam. Chociaż klasyfikuje się je jako „jaskinie tufowe”, w rzeczywistości nie są ani jaskiniami, ani tufem. Jaskinia to w rzeczywistości naturalnie uformowana jama, podczas gdy jaskinie Santarcangelo zostały wydrążone przez człowieka i wyrzeźbione nie z tufu, lecz z piaskowca i gliny ze wzgórza Colle Giove. Nie wiadomo, w jakim celu zostały zbudowane; być może po to by przechowywać żywność i wino czy jako schronienie lub drogę ucieczki? Zagadka wciąż nie została rozwiązana. Wiele z tych jaskiń nie można zwiedzać, ponieważ należą do osób prywatnych, które kupiły je wraz ze swoimi domami i wykorzystują je jako piwnice.Jaskinie Santarcangelo służyły mieszkańcom miasta podczas II wojny światowej jako schronienie.
Miasteczko jest spokojne turystów jest tu mało ,Na zwiedzanie wystarczy 2,3 godzinki w wolnym tempie.
Zwiedzanie Vigoleno to jak podróż w czasie. Ta średniowieczna miejscowość, położona w gminie Vernasca w prowincji Piacenza, należy do Najpiękniejszych Wsi we Włoszech (Borghi più belli d’Italia) i stanowi jedno z najlepiej zachowanych arcydzieł architektury w regionie.
Położone na grzbiecie między dolinami Ongina i Stirone, na niewielkim wzniesieniu (350 metrów nad poziomem morza), oferuje rozległą panoramę na okoliczne doliny i wzgórza.
To, co czyni Vigoleno wyjątkowym, to nie tylko jego estetyka, ale przede wszystkim nienaruszona struktura. Jest to rzadki przykład warownego grodu-zamku, który niemal w całości zachował swój pierwotny układ, oferując odwiedzającym autentyczne wrażenie.Spacer po nienaruszonym średniowiecznym miasteczku będzie na pewno niezapomniana przygodą .Wystarczy wam tu 2 góra 3 godzinki w powolnym tempie.
Co koniecznie trzeba zobaczyć
1. Zamek w Vigoleno i gzymsy obronne
Sercem osady jest potężny zamek wyposażony w główną wieżę .Jednym z najbardziej ekscytujących doświadczeń dla zwiedzających jest przejście traktem strażniczym po murach: roztacza się stamtąd spektakularny, panoramiczny widok na okoliczne wzgórza oraz dolinę potoku Stirone.
w zamku znajduje się ciekawa SALA BRONI na pierwszym piętrze. Oprócz tablic informacyjnych na temat architektury wojskowej i znalezisk archeologicznych, eksponowane są tu zbroje i halabardy. Nie jest to oryginalne wyposażenie zamku, które zaginęło na przestrzeni wieków; eksponowany ekwipunek jest wynikiem darowizn.
2. Zabytkowa zabudowa i kamienne uliczki
3. Teatr Miejski (Najmniejszy teatr świata)
Prawdziwą ukrytą perełką wewnątrz osady jest Teatr w Vigoleno. Zbudowany na początku XX wieku z inicjatywy księżnej Ruspini (ówczesnej właścicielki zamku), jest uważany za jeden z najmniejszych teatrów we Włoszech i na świecie – dysponuje zaledwie kilkudziesięcioma miejscami dla widowni oraz zachwyca dekoracjami w stylu secesyjnym i neoklasycznym.
Spacer wąskimi uliczkami Vigoleno to niezwykle nastrojowe doświadczenie. Kamienne domy, małe dziedzińce, średniowieczne detale architektoniczne oraz centralny plac z fontanną tworzą kameralną i cichą atmosferę. Cała miejscowość jest zamknięta w obrębie murów obronnych.
4.Oratorium Santa Maria
Oratorio della Madonna delle Grazie Budynek pochodzi z późnego renesansu i góruje nad głównym placem miasta. Poświęcony Najświętszej Maryi Pannie Łaskawej, został niedawno poddany skrupulatnej renowacji, która przywróciła temu historycznemu miejscu dawną świetność .
Na zewnątrz, po prawej stronie, zachowała się piaskowcowa płaskorzeźba, prawdopodobnie z XVI wieku, przedstawiająca św. Rocha.
Fasadę wieńczy tympanon z herbem rodu Scotti Douglas, który w 1404 roku otrzymał lenno jako hrabiowie Vigoleno. Oratorium pierwotnie było prywatną kaplicą rodu Scotti Douglas.
Wchodząc do dużej sali, w której mieści się oratorium, na ścianie absydy można zobaczyć obraz przedstawiający Madonnę karmiącą Dzieciątko. Dwa ołtarze boczne z XVII wieku poświęcone są odpowiednio Matce Bożej Różańcowej i św. Franciszkowi z Asyżu.
5.Kościół pw. św. Jerzego (Pieve di San Giorgio)
Tuż obok ufortyfikowanego rdzenia znajduje się Pieve di San Giorgio, uznawana za jedno z najważniejszych arcydzieł architektury romańskiej w regionie Piacenzy. Pochodzący z XII wieku kościół urzeka czystością linii z piaskowca, rzeźbiarskimi detalami kapiteli we wnętrzu oraz wspaniałą apsydą udekorowaną motywami symbolicznymi i geometrycznymi.
Cechy szczególne, które czynią Vigoleno wyjątkowym
Struktura obronna w kształcie „okrętu”: Cały ufortyfikowany kompleks wznosi się na odizolowanym ostrodze skalnej, a jego wydłużony kształt przypomina kadłub statku. Takie ukształtowanie terenu zostało celowo zaprojektowane w celach strategicznych, aby zoptymalizować obronę militarną przed atakami wrogów.
Powiązania z historią i wybitnymi postaciami: W XX wieku zamek i osada były słynnym salonem kulturalnym, chętnie odwiedzanym przez artystów, intelektualistów i arystokratów (w tym poetę Gabriele D’Annunzio oraz malarza Maxa Ernsta), których przyciągał romantyczny i odosobniony urok tego miejsca.
Vin Santo di Vigoleno: Miejscowość słynie również z wyjątkowego produktu winiarskiego – Vin Santo di Vigoleno DOC, rzadkiego i cenionego wina słodkiego (passito), produkowanego w ograniczonych ilościach według rygorystycznych tradycyjnych receptur przekazywanych z pokolenia na pokolenie.
(C) -InfoBolonia Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przetwarzanie i rozpowszechnianie tekstów oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione. Możesz natomiast udostępnić bezpośrednio ze strony nasze artykuły za pomocą przycisków.
Ferrara to jedno z najbardziej niezwykłych miast Włoch. Choć często zostaje w cieniu swoich potężnych sąsiadów – Bolonii czy Wenecji – zachwyca unikalną atmosferą, niezwykłą architekturą i fascynującą historią. Jako dawna stolica potężnego rodu Este, Ferrara została zaprojektowana jako idealne miasto renesansu, za co została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Jeśli planujesz wizytę w tym regionie,…
Jeśli myślisz, że Włochy to tylko Rzym, Florencja i Wenecja, pora wpisać na swoją listę Rawennę. To jedno z tych miast, które potrafi zaskoczyć bardziej niż niejedna wielka metropolia. Choć dziś leży kilka kilometrów od morza, kiedyś była potężną stolicą – najpierw Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego, potem Królestwa Ostrogotów, a w końcu europejskiego przyczółka Bizancjum we…
Jeśli szukasz miejsca we Włoszech, które nie zostało jeszcze zadeptane przez masową turystykę, Modena to świetna opcja . To idealne miejsce na jednodniowy wypad lub weekend poświęcony sztuce, wyśmienitej kuchni i motoryzacji. To tu urodził się i mieszkał słynny Luciano Pavarotti, tu powstał tradycyjny ocet balsamiczny i tu – w okolicach Modeny – mają swoje…
Rocca Sanvitale w Fontanellato to imponująca średniowieczna forteca z XIV wieku, słynąca z tego, że do dziś jest w całości otoczona fosą wypełnioną wodą. Od prawie sześciuset lat jest domem rodziny Sanvitale, w której znajduje się słynny fresk „Saletta” autorstwa Parmigianina z 1524 roku oraz jedyna działająca Camera Ottica we Włoszech.(Camera Peryskopowa) – jedyny w pełni działający we Włoszech peryskop, który za pomocą luster i soczewek rzuca na żywo obraz placu miejskiego na ścianę zaciemnionego pokoju.
Fontanellato to przede wszystkim kwintesencja klimatu „slow life”.Życie płynie tu spokojnie i nie ma tłumów. Miasteczko szczyci się tytułem „miasta sztuki i kultury”, a także wyróżnieniem Cittaslow (miasto dobrego życia) oraz „pomarańczową flagą” włoskiego Touring Clubu, przyznawaną za wysoką jakość turystyczną i dbałość o lokalne dziedzictwo. Słynie również z wyśmienitej kuchni, w tym lokalnej wędliny Culaccia di Fontanellatooraz położenia na szlaku Strada del Culatello di Zibello.której początki sięgają epoki brązu, o czym świadczą wykopaliska przeprowadzone przez Luigiego Pigoriniego w latach 1888–1895.
Historyczne centrum, z charakterystycznymi portykami i placem, nad którym góruje Rocca Sanvitale, zachowuje urok średniowiecznej wioski. Spacerując uliczkami centrum, natkniesz się na Sanktuarium Matki Boskiej Różańcowej – cel pielgrzymek od XVII wieku – Oratorium Wniebowzięcia NMP oraz zabytkowy teatr miejski z XVII wieku.
Nazwa „Fontanellato” pochodzi od „Fontana lata”, co oznacza „duża fontanna”. Wieś położona jest w dolinie Padu, gdzie krajobraz urozmaicają źródła i wywierzyska krasowe; jedno z nich zasila kanał otaczający twierdzę.
Co warto zwiedzić?
Rocca Sanvitale
Potężny zamek otoczony fosą, będący sercem miasteczka. Jego wnętrza skrywają niezwykłe freski autorstwa słynnego Parmigianina.Twierdza opowiada wielowiekową historię związaną z rodem Sanvitale. Z freskami w pokojach, urokliwymi przestrzeniami i cennymi dziełami sztuki, zamek dziś wita zwiedzających i organizuje wydarzenia, oferując fascynującą podróż przez sztukę, kulturę i tradycję.
Na środku placu zobaczymy charakterystyczną fontannę
Barokowa bazylika, będąca ważnym miejscem pielgrzymkowym. Warto zwrócić uwagę na wnętrze bogato zdobione obrazami oraz galerię wotów, w której wierni od XVII wieku składali podziękowania za otrzymane łaski.
Ważny punkt dla pielgrzymów, wzniesiony w 1514 roku.Święty Dominik Guzmán, urodzony w hiszpańskiej miejscowości Caleruega, był założycielem Zakonu Kaznodziejskiego. Jego powołanie ukształtowało się podczas podróży z biskupem Diego d’Acebes, kiedy to zetknął się z wyzwaniami misyjnymi w Europie. Dominik zyskał sławę jako niestrudzony kaznodzieja, który w walce z herezjami stawiał na publiczne debaty, modlitwę oraz życie w ubóstwie. Tradycja przypisuje mu otrzymanie wizji Matki Bożej, która wskazała różaniec jako skuteczne narzędzie ewangelizacji bez użycia przemocy. W 1215 roku uzyskał od papieża zatwierdzenie swojego projektu zorganizowanej działalności kaznodziejskiej, co zapoczątkowało szybki rozwój zakonu. Dominik zmarł w 1221 roku w Bolonii, gdzie do dziś spoczywają jego relikwie, a w 1234 roku został kanonizowany przez papieża Grzegorza IX.
Teatr Miejski
Zaprojektowany przez Alessandro Sanvitale, stanowi ciekawy przykład lokalnej architektury kulturalnej.
Historyczne Centrum
Jak niemal w każdym włoskim miasteczku warto zgubić się pośród klimatycznych uliczek ,podziwiać typowe sklepiki, architekture i nieznane zaułki.
Legenda o duchach twierdzy Fontanellato
Według legendy, twierdzę Fontanellato nawiedzają dwa duchy: Barbary Sanseverino, straconej za spisek przeciwko księciu Ranuccio I Farnese, oraz Marii Sanvitale, córki Luigiego Sanvitale i Albertiny di Montenuovo, która zmarła w wieku zaledwie pięciu lat. Mówi się, że Barbara wciąż błąka się po głównym piętrze zamku z odciętą głową w dłoni, podczas gdy Maria jest uwięziona w kaplicy rodzinnej, gdzie znajduje się również jej nagrobek. Ostatnie widzenie ducha Marii miało miejsce w 2016 roku, kiedy to turystka, podczas pokazu iluzjonistycznego w twierdzy, zrobiła zdjęcie; po przyjrzeniu się zauważyła cień małej dziewczynki o czarnych włosach i białej sukience. Eksperci przeprowadzili wizję lokalną w 2014 roku i wykryli źródła energii w wyżej wymienionych pomieszczeniach.
Największy na świecie Labirynt ,,Labirinto della Masone,,
Największy na świecie labirynt roślinny (bambusowy), stworzony przez kolekcjonera sztuki i wydawcę Franco Marię Ricciego. Oprócz ścieżek labiryntu warto zobaczyć tam imponującą kolekcję dzieł sztuki oraz piramidę ukrytą w centrum.To unikalne miejsce , największy obecnie działający labirynt świata, w całości uformowany z żywych roślin bambusowych. Na jego obszarze rośnie imponująca kolekcja około 300 000 sadzonek, które reprezentują dwadzieścia odmiennych gatunków. Ich wysokość jest bardzo zróżnicowana – od niewielkich pędów mających 30 centymetrów, aż po strzeliste okazy sięgające 15 metrów.
Spacerowanie po tym miejscu to zaproszenie do wyciszenia, marzeń i refleksji w otoczeniu zieleni. Korytarze tworzą sugestywne, roślinne galerie, w których odwiedzający mogą poczuć się jak w innym, niemal onirycznym wymiarze. Dzięki różnorodności gatunków, bambusy zaskakują nie tylko swoją skalą, ale i wyglądem – pnie ozdobione są ciekawymi wzorami, plamkami, paskami czy nietypowymi odcieniami, co czyni każdą alejkę nieco inną i wciąż na nowo intrygującą.
Znajduje się w Fontanellato , przy Strada Masone 121,
Jak dojechać?
Fontanellato znajduje się około 20 km od Parmy.
Samochodem: Podróż zajmuje około 25 minut. Parking znajduje się przy Viale Vezzoni.
Transportem publicznym: Z Parmy kursuje autobus linii nr 23 (mniej więcej co godzinę).
(C) -InfoBolonia Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przetwarzanie i rozpowszechnianie tekstów oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione. Możesz natomiast udostępnić bezpośrednio ze strony nasze artykuły za pomocą przycisków.
Grazzano Visconti to jedno z wielu perełek regionu Emilia- Romania.
Jeśli szukasz miejsca, w którym czas się zatrzymał, Grazzano Visconti będzie idealnym wyborem. To nie jest zwykła średniowieczna wioska, lecz autentyczne „idealne miasto” stworzone na początku XX wieku z wizjonerskiej pasji księcia Giuseppe Viscontiego di Modrone. Postanowił on przekształcić starą osadę w wyjątkową neomediewalną scenerię, która do dziś zachwyca odwiedzających.
Co warto zobaczyć
Zamek i park
Wioskę najlepiej zwiedzać pieszo, zagłębiając się w brukowane uliczki i odkrywając lokalne rzemiosło. Oto najważniejsze punkty:Zamek i Park: Serce wioski z 1395 roku. Zamek oferuje zwiedzanie bogato wyposażonych wnętrz, natomiast otaczający go park to botaniczna perła – znajdziesz tu ogrody w stylu włoskim, wiekowe drzewa i bajkowy „dom lalek”.
Rzeźba Aloisie
W części Cortevecchia znajduje się posąg poświęcony Aloisie – dobrotliwemu duchowi, który według legendy opiekuje się zakochanymi i chroni całą wioskę.Z ta rzeźba wiąże się pewna historia…
Tajemnica Aloisy: duch, który zamieszkuje Grazzano
Poza murami wioski skrywa się niespokojna dusza, bohaterka jednej z najbardziej poruszających lokalnych opowieści – Aloisy. Według legendy była ona córką szlachcica Giovanniego Anguissoli, właściciela zamku w Grazzano. Choć natura nie obdarzyła jej wielką urodą ani wzrostem, los połączył ją małżeństwem z pewnym kapitanem wojsk najemnych.
Była to miłość jednostronna: Aloisa oddała serce swojemu mężowi, ten jednak nigdy nie odwzajemnił jej uczuć, a z czasem porzucił ją, skazując na samotność. Cierpienie z powodu odrzucenia było tak wielkie, że doprowadziło ją do przedwczesnej śmierci.Od tamtego czasu Aloisa stała się dobrotliwą patronką osób nieszczęśliwie zakochanych. Do dziś każdy, kto zmaga się z bólem nieodwzajemnionego uczucia, udaje się pod jej pomnik w pobliżu Piazza del Biscione, aby szukać u niej pocieszenia. Rytuał jest bardzo konkretny: nie składa się jej monet, gdyż za życia była kobietą zamożną. Zamiast tego, odwiedzający zostawiają drobne upominki lub przedmioty pełne symboliki – gesty, które mają ukoić jej wieczną samotność i okazać jej szacunek.Jej wizerunek, który znamy dzisiaj, jest owocem niemal mistycznego spotkania: mówi się, że to sam książę Giuseppe Visconti di Modrone, właściciel zamku na początku XX wieku, ujrzał ją błąkającą się w cieniu zamkowych murów. Poruszony tym widokiem, postanowił uwiecznić jej postać w rzeźbie. Dziś możemy ją spotkać w różnych zakątkach wioski, a także na dziedzińcu zamku. Dla najbardziej dociekliwych, przekroczenie progu posiadłości daje szansę na zobaczenie pokoju, który według tradycji należał właśnie do niej.
Muzea
Dla ciekawskich przygotowano Muzeum Tortur z historycznymi narzędziami oraz Muzeum Figur Woskowych, które przybliża lokalną historię w bardzo realistyczny sposób.
Nie przegap fontanny Biscione,
AnetaMalinowskaARTAnetaMalinowskaART
, kościoła świętych Kosmy i Damiana oraz misternie zdobionych fasad domów, z których każdy jest idealnym tłem do zdjęć.
Dlaczego warto się tu wybrać
Grazzano Visconti jest magiczne o każdej porze roku, ale szczególnie ożywa podczas imprez tematycznych. Słynie z jarmarków bożonarodzeniowych, kiedy to atmosfera staje się prawdziwie bajkowa, a także z licznych rekonstrukcji historycznych i wydarzeń nawiązujących do świata fantasy (często kojarzonych z klimatem rodem z Harry’ego Pottera). To idealne miejsce, jeśli chcesz na chwilę uciec od rzeczywistości i poczuć się jak w bajce.
Jak dojechać
Wioska znajduje się w prowincji Piacenza i jest łatwo dostępna:
Samochodem: To najwygodniejsza opcja. Z autostrady A1 lub A21 należy zjechać w Piacenza Sud. Następnie kieruj się obwodnicą (w stronę stadionu – Stadio), a potem drogą S.P. 654 w kierunku Val Nure/Bettola, aż do celu.
Pociągiem/Autobusem: Po dotarciu na dworzec kolejowy w Piacenzy, możesz skorzystać z lokalnych autobusów (obsługiwanych przez firmę Seta), które regularnie kursują między miastem a wioską.
Niezależnie od tego, czy pasjonujesz się historią, czy po prostu szukasz pomysłu na wyjątkowy weekend, Grazzano Visconti z pewnością Cię oczaruje.
(C) -InfoBolonia Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przetwarzanie i rozpowszechnianie tekstów oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione. Możesz natomiast udostępnić bezpośrednio ze strony nasze artykuły za pomocą przycisków.
Bobbio, położone w regionie Emilia-Romania, to jedno z najbardziej urokliwych średniowiecznych miasteczek we Włoszech. Znane z niezwykłej atmosfery, bogatej historii i malowniczego położenia nad rzeką Trebbia, jest idealnym celem na spokojną wycieczkę.
Niewątpliwie najwieksza atrakcją tego miasteczka jest stary most .Jeśli pasjonujesz się fotografią to miejsce daje sporo satysfakcji.
Kilka słów o Bobio
Bobbio: „Montecassino Północy”
Bobbio zyskało miano „Montecassino Północy” dzięki słynnemu opactwu, założonemu w 614 roku przez irlandzkiego mnicha, św. Kolumbana. Przez wieki było to jedno z najważniejszych centrów duchowych i kulturalnych Włoch. W 1014 roku miasto otrzymało prawa miejskie na mocy bulli papieskiej Henryka II i stało się siedzibą biskupstwa, zachowując ten status aż do końca lat 80. XX wieku.
Do dziś Bobbio urzeka średniowiecznym klimatem. Spacerując wąskimi, brukowanymi uliczkami wśród kamiennych domów i zabytkowych rezydencji, można poczuć ducha dawnych wieków. Wyjątkowe położenie w sercu doliny Trebbia sprawia, że jest to jedna z najpopularniejszych destynacji turystycznych w prowincji Piacenza.
Miasto wielokrotnie doceniane:
Pomarańczowa Flaga (Bandiera Arancione): prestiżowe wyróżnienie przyznawane przez włoski Touring Club (od 2005 r.).
Najpiękniejsze włoskie wioski: członek stowarzyszenia Borghi più belli d’Italia (od 2006 r.).
Borgo dei Borghi 2019: zwycięzca prestiżowego konkursu telewizyjnego na najpiękniejszą wioskę Włoch.
Bobbio to także ważny punkt na mapie pątników. Przez miasto przebiegają dwa historyczne szlaki: Via degli Abati(zwana „górską Via Francigena”) oraz Cammino di San Colombano, prowadzący aż z Irlandii do pobliskiego Coli, gdzie według legendy święty spędził swoje ostatnie dni.
Co warto zobaczyć?
Ponte Vecchio (Ponte Gobbo)
AnetaMalinowskaART
(Ponte Gobbo) zwany tez mostem diabla albo „Garbatym Mostem”. To malownicza, kamienna konstrukcja o nieregularnych łukach, z której roztacza się najpiękniejszy widok na rzekę i miasteczko.Ponte Gobbo, zwany również Ponte Vecchio lub Mostem Diabelskim, to unikalna, średniowieczna konstrukcja o długości 280 metrów, będąca symbolem miasta.Most składa się z 11 łuków o różnych wysokościach i rozpiętościach, co tworzy charakterystyczną trasę typu „góra-dół”.Choć obecna konstrukcja wywodzi się z VII wieku, pod nią odnaleziono fundamenty mostu rzymskiego.Przez wieki powodzie niszczyły most, który był wielokrotnie naprawiany. W XVI wieku (ok. 1590 r.) rozpoczęto jego rozbudowę według projektu mistrza Magnano z Parmy, osiągając obecny kształt w XVII wieku.Dawny szlak pielgrzymów, pełen wotywnych krzyży, jest obecnie dostępny wyłącznie dla pieszych.Przez stulecia most był celem pielgrzymek i procesji religijnych: na brzegach poniżej budowano krzyże i obrazy wotywne, z których niektóre można oglądać do dziś.
Legenda o powstaniu W średniowieczu budowę mostów łączących brzegi rzek uznawano za „diaboliczną” ingerencję w naturę. Według podania, św. Kolumban zawarł pakt z diabłem, który obiecał wznieść most w jedną noc w zamian za duszę pierwszej istoty, która go przekroczy. Diabeł do pomocy zaangażował mniejsze demony o różnym wzroście, co sprawiło, że łuki mostu wyszły nierówne. Rano święty przechytrzył czarta, przepuszczając przez most chorego psa (według niektórych wersji niedźwiedzia). Wściekły diabeł, odchodząc do piekła, kopnął budowlę, nadając jej charakterystyczny, „garbaty” i krzywy kształt.
Opactwo św. Kolumbana (Abbazia di San Colombano):
Serce duchowe Bobbio, założone w VII wieku. Warto zajrzeć do bazyliki oraz muzeum opactwa, gdzie znajdują się cenne rękopisy.
Katedra Santa Maria Assunta:
Zabytkowa katedra z ciekawymi freskami i rzeźbami, będąca przykładem ewolucji architektury sakralnej w regionie.
Historyczne centrum (Centro Storico):
Wąskie, brukowane uliczki, kamienne domy i urokliwe placyki sprawiają, że spacer po samym mieście jest największą atrakcją.
Zamek Malaspina:
Położony na wzgórzu, oferuje świetny punkt widokowy na całą dolinę.
Jak dojechać?
Bobbio nie posiada bezpośredniego połączenia kolejowego, dlatego najlepszym sposobem dotarcia jest samochód lub autobus z Piacenzy.
Samochodem: Najwygodniejsza opcja. Z Piacenzy należy kierować się drogą krajową SS45 w stronę gór. Trasa jest niezwykle malownicza, biegnie wzdłuż rzeki Trebbia i oferuje spektakularne widoki.
Autobusem: Z głównego dworca autobusowego w Piacenzie kursują autobusy linii podmiejskich (operatorem jest zazwyczaj firma SETAweb ). Podróż trwa około godziny.
(C) -InfoBolonia Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przetwarzanie i rozpowszechnianie tekstów oraz zdjęć bez zgody autora jest zabronione. Możesz natomiast udostępnić bezpośrednio ze strony nasze artykuły za pomocą przycisków.
Bolońskie Dolce Vita -spacer i sesja foto z lokalną ekspertką.
Zapraszam na autorskie spotkania w stolicy smaków! Odkryj Bolonię w moim towarzystwie – łączę doświadczenie w pilotażu wycieczek z zawodową pasją fotograficzną oraz jako ekspert lokalny pokażę Ci miasto oczami mieszkańca „od najpiękniejszych fotograficznych zakątków po wyśmienita kuchnię ”, uwieczniając jednocześnie najpiękniejsze momenty Waszej wizyty w kadrze.
𝐂𝐨 𝐫𝐚𝐳𝐞𝐦 𝐩𝐫𝐳𝐞ż𝐲𝐣𝐞𝐦𝐲?
𝐅𝐨𝐭𝐨𝐠𝐞𝐧𝐢𝐜𝐳𝐧𝐚 𝐭𝐫𝐚𝐬𝐚: Zabiorę Was w najbardziej klimatyczne zakątki i te nieznane turystom, prawdziwe skarby Bolonii otoczone wieżami, podcieniami i niezwykłą atmosferą.
𝐒𝐞𝐬𝐣𝐚 𝐳𝐝𝐣ę𝐜𝐢𝐨𝐰𝐚 : Podczas spaceru wykonam dla Was profesjonalne zdjęcia aparatem . To idealna pamiątka, którą otrzymacie w ciagu 3 dni!(Koniecznie je potem odbijcie na papierze!)
𝐁𝐨𝐥𝐨ń𝐬𝐤𝐢𝐞 𝐬𝐦𝐚𝐤𝐢: Podzielę się moimi ulubionymi adresami, gdzie zjecie autentyczne tortellini, prawdziwy sos boloński ragu ,spróbujecie najlepszej mortadeli ,zobaczycie wiszące szynki parmeńskie i oczywiście najlepsze lody w mieście!
𝐎𝐩𝐨𝐰𝐢𝐞ś𝐜𝐢 𝐳 ż𝐲𝐜𝐢𝐚 𝐰𝐳𝐢ę𝐭𝐞: Poznasz bolońskie ciekawostki i obyczaje, o których nie przeczytasz w internecie.
𝐎𝐝𝐰𝐢𝐞𝐝𝐳𝐢𝐦𝐲 𝐧𝐚𝐣𝐬𝐭𝐚𝐫𝐬𝐳𝐲 𝐛𝐚𝐫 𝐰 𝐦𝐢𝐞ś𝐜𝐢𝐞 (z 1465 r.)Tu dla chętnych degustacja wina w miejscu gdzie prawdopodobnie bywał sam Kopernik!
𝐌𝐨𝐣𝐞 „𝐩𝐨𝐥𝐞𝐜𝐚𝐣𝐤𝐢”: Podpowiem Ci, jak najlepiej spędzić resztę czasu w Bolonii (punkty widokowe, darmowe muzea, sprawdzone restauracje, jak dojechać do innych miast ).
Na koniec dla każdego mała 𝐩𝐚𝐦𝐢ą𝐭𝐤𝐚-𝐧𝐢𝐞𝐬𝐩𝐨𝐝𝐳𝐢𝐚𝐧𝐤𝐚 mojego autorstwa!
To nie jest tradycyjne zwiedzanie z przewodnikiem.To sesja zdjęciowa w luźnej atmosferze z fotograficznym odkrywaniem miasta i jego zakątków i opowieści o bolońskim dolce vita.Grupy prywatne, kameralne (max. 10 osób).
𝐃𝐥𝐚 𝐤𝐨𝐠𝐨 ?
𝐠𝐫𝐮𝐩𝐲 𝐏𝐫𝐞𝐦𝐢𝐮𝐦 (biznesowe, dla firm)- zaprogramowane według waszych oczekiwań
𝐠𝐫𝐮𝐩𝐲 𝐩𝐫𝐲𝐰𝐚𝐭𝐧𝐞 (nie łącze osób, grup ) kameralne, stworzone z myślą o przyjaciołach, rodzinach, które cenią sobie swobodną atmosferę i prywatność.
𝐁𝐨𝐥𝐨ń𝐬𝐤𝐢𝐞 𝐬𝐦𝐚𝐤𝐢: Podzielę się moimi ulubionymi adresami, gdzie zjecie autentyczne tortellini, prawdziwy sos boloński ragu ,spróbujecie najlepszej mortadeli ,zobaczycie wiszące szynki parmeńskie i oczywiście najlepsze lody w mieście!
𝐎𝐩𝐨𝐰𝐢𝐞ś𝐜𝐢 𝐳 ż𝐲𝐜𝐢𝐚 𝐰𝐳𝐢ę𝐭𝐞: Poznasz bolońskie ciekawostki i obyczaje, o których nie przeczytasz w internecie.
𝐎𝐝𝐰𝐢𝐞𝐝𝐳𝐢𝐦𝐲 𝐧𝐚𝐣𝐬𝐭𝐚𝐫𝐬𝐳𝐲 𝐛𝐚𝐫 𝐰 𝐦𝐢𝐞ś𝐜𝐢𝐞 (z 1465 r.)Tu dla chętnych degustacja wina w miejscu gdzie prawdopodobnie bywał sam Kopernik!
𝐌𝐨𝐣𝐞 „𝐩𝐨𝐥𝐞𝐜𝐚𝐣𝐤𝐢”: Podpowiem Ci, jak najlepiej spędzić resztę czasu w Bolonii (punkty widokowe, darmowe muzea, sprawdzone restauracje, jak dojechać do innych miast ).
Na koniec dla każdego mała 𝐩𝐚𝐦𝐢ą𝐭𝐤𝐚-𝐧𝐢𝐞𝐬𝐩𝐨𝐝𝐳𝐢𝐚𝐧𝐤𝐚 mojego autorstwa!
To nie jest tradycyjne zwiedzanie z 
𝐃𝐥𝐚 𝐤𝐨𝐠𝐨 ?
𝐏𝐫𝐨𝐟𝐞𝐬𝐣𝐨𝐧𝐚𝐥𝐧ą 𝐟𝐨𝐭𝐨𝐠𝐫𝐚𝐟𝐢ę: Sesje ślubne, sesje zbiorowe ,narzeczenskie ,indywidualne
E-mail: aneta.arte4you@gmail.com
WhatsApp: +39 388 926 8110